เอาสเตตัสพี่แขกมาเขียนละ

เราทุกคนต่างรู้ดีว่าวันนี้ตัวเองกำลังเจอกับอะไรมา แต่เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าคนที่เราเจอวันนี้ต้องเจอกับอะไร…เพราะฉะนั้น อย่าตัดสินเขาเพียงเพราะเราเจอเขาแค่ชั่วแวบเดียว

เราไม่ได้เหนื่อยอยู่คนเดียว
เราไม่ได้กำลังเศร้าอยู่คนเดียว
เราไม่ได้มีปัญหาแค่คนเดียว
เราไม่ได้สูญเสียแค่คนเดียว

ทุกคนต่างเหนื่อย หลายคนอาจกำลังเศร้า คนที่เราคิดว่าจะช่วยแก้ปัญหาให้เราได้เขาอาจจะกำลังมีปัญหาของเขา

เมื่อคืนพอได้ฟังเพลงพระราชนิพนธ์ “ยิ้มสู้” น้ำตาไหลทั้งที่ใจฮึกเหิม รู้สึกว่าความเหนื่อย ความท้อ และความเศร้าที่เผชิญมาทั้งวันเมื่อวานมันจมลงไปในก้นหัวใจ ถึงน้ำตามันจะไหลไม่หยุดก็เถอะ ในความเลวร้ายของวันหนึ่งวัน ยังมีเรื่องให้รู้สึกดีอยู่บ้าง

รอยยิ้มที่ปรากฎอยู่ในหัวใจ ไม่มีใครเห็นได้นอกจากเราเอง เรากำลังยิ้มแป้นให้ตัวเอง เป็นยิ้มที่สวยมากยิ้มหนึ่ง

รู้สึกขอบคุณเมื่อวาน

(พี่แขกposttoday
สื่อมวลชนคนอีสานหน้ากลมๆขาวๆเจอกันครั้งแรกตอนไปปลูกข้าวที่ยโสธร
ถูกชะตากันด้วยอะไรบางอย่าง
ได้ไปน่านเนิบเนิบด้วยกันอีกที
และอีกหลายๆงานดีๆที่ต่างพยายามบอกต่อซึ่งกันและกัน
เมื่อวานนี้ พี่แขกใจดีชวนไปดู “คีตราชนิพนธ์” รอบสื่มวลชน
พี่แขกได้ดูอยู่แล้ว แต่ขอบัตรให้ฉันกับพี่เหมียวเพิ่มไปดูด้วยกัน
แปลกดีนะ คนอย่างพี่แขกคงรู้จักคนเป็นร้อยพัน
แต่ถามว่าทำไมเมื่อวานนี้ถึงเป็นพี่เหมียวกับฉัน
ก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน..
แต่ฉันก็ไม่คิดจะถามหรอก
ฉันไม่จำเป็นต้องรู้รายละเอียด
แค่รู้ว่าเค้าเลือกชวนฉันฉันก็ดีใจมากๆแล้ว
หนังทั้งสี่เรื่องดีมากๆ
ทำให้ฉันร้องไห้ แล้วก็ยิ้มได้ในเวลาเดียวกัน

ขอบคุณมากๆนะพี่แขก

กอดที^^)

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s