เวลา

หนึ่งสิ่งเดียวในโลกที่เหมือนจะมีตัวตน แต่ก็ไม่ และก็ไม่เชิง
เป็นความจริง เป็นความลับ เป็นความลึกลับ
เป็นอดีต ปัจจุบัน เป็นอนาคต

บางคนบอกว่าเราทุกคนมีเวลาเท่ากัน
บางคนก็บอกว่าไม่เท่า
เพราะบางคนตายช้า บางคนตายเร็ว

หนึ่งเวลาเดียวกัน
สำหรับคนหนึ่งอาจช้า
สำหรับอีกคนหนึ่งอาจเร็ว
อยู่ที่ว่าตอนนั้นกำลังทำอะไร กับใคร
และรู้สึกอะไรอยู่

ทุกทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับเวลาเป็นเรื่องสนุก
และทำให้ฉันสนใจได้เสมอๆ

ช่วงหลังๆมานี้ฉันถูกไซโคเรื่องเวลาของฉันเอง
ว่ามันกำลังลดลง หมดไปทุกๆวัน
ปีหนึ่งปีหนึ่งผ่านไปไวเหมือนโกหก
ปีที่แล้วยี่สิบห้า ปีนี้ยี่สิบหก
อีกสี่ห้าปีก็สามสิบแล้ว
จะกลางคนแล้วนะ

จะปล่อยให้เวลาผ่านไปวันๆแบบนี้อีกนานแค่ไหน
ผ่านไปวันๆแบบไม่มีจุดหมาย ไม่มีความมั่นคงในชีวิต
ไม่มีอะไรให้แม่วางใจในอนาคตตลอดไปของเราได้

แต่ด้วยความที่ทุกวันนี้สังคมทำงานก็มีแต่คนที่อายุมากกว่าเกือบทั้งหมด
แก่กว่าเป็นสิบ ยี่สิบ สามสิบปี
ไอ้เรามันก็เลยยิ่งรู้สึกว่าตัวเองช่างอ่อนหัด นี่ยี่สิบห้าเอง
ยังมีเวลาให้โตอีกนาน จะรีบเร่ง เคร่งเครียดกันไปไหน

หลายต่อหลายเสียงบอกว่าควรเรียนต่อ
ยุคนี้ป.ตรีไม่พอแล้ว
แต่อีกหนึ่งเสียงในใจที่ดังมากกว่าเสียงใดๆ
บอกว่าเรียนมาแล้วตั้งยี่สิบกว่าปี ยังไม่พออีกหรอ
จะอยู่ได้อีกกี่ปีก็ยังไม่รู้เลย
ถ้ายังไม่รู้ว่าอยากเรียนอะไรจริงๆ
ก็อย่าเสียเวลาไปอีกตั้งปีสองปีดีกว่า

วางแผนภาพรวมก่อนดีไหม
ให้เห็นจุดหมายปลายทางความฝันอันสูงสุด
แล้วค่อยลากเส้นทาง ที่จะไปให้ถึงตรงนั้น
แผนที่ชีวิตของฉัน
ถ้ายังไม่มีจุดหมาย แล้วจะเลือกเดินไปทางไหนได้ยังไง

จุดหมาย…สำคัญขนาดนั้นเลยจริงๆหรอ
ทุกวันนี้ฉันกำลังเสียเวลาทุกๆวันไปโดยไม่มีจุดหมาย
มันแย่มากไหม?
ก็ไม่เห็นจะรู้สึกว่าแย่ขนาดนั้นสักหน่อย

ถ้าชีวิตที่ไม่มีจุดหมาย
ไม่มีแผนที่ให้เดินตาม
แต่เดินไปช้าๆ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ ภาพชีวิต ผู้คน
เรียนรู้ เข้าใจ ส่วนดี ส่วนเลว ในสังคม
ใช้เวลากับคนที่สำคัญกับเรา กับคนที่เราสำคัญกับเขา
ทำอะไรดีๆให้โลกใบใหญ่ ที่อีกไม่นานเราก็คงจากไป

ถ้าไม่ได้หวังว่าชีวิตนี้จะต้องบรรลุเป้าหมายสูงสุดอะไร

ไอ้คำสวยหรูที่บอกว่า
dream as if you’ll live forever live as if you’ll die today
มันเป็นไปได้หรอ
มันแปลว่าไม่ได้ใช้ชีวิตไปให้สุดตามแผนที่ฝันหรือเปล่า

ฉันคนนึงล่ะมั้งที่ทำไม่ได้

ถ้าเวลาของฉันไม่ได้หวังว่าจะต้องมีอีกมากมาย
แค่ทำแต่ละอย่างได้พอดีๆ ทำตามหน้าที่ ทำสิ่งที่ถูกต้อง ทำสิ่งที่อยากทำ
ใช้เวลาที่มีเลี้ยงแม่ให้มากพอที่จะไม่เสียใจว่าแม่เลี้ยงเรามาตั้งกี่ปี
เพราะแม่ก็พูดอยู่ทุกทีว่าได้อีกซักสิบปีที่ไม่รู้จะถึงไหมก็มากพอแล้ว

ถ้าเวลาของเราทุกคนกำลังนับถอยหลัง

ก็กะว่าจะเลิกเครียดแล้วล่ะนะ
ว่าจะต้องเอาเวลาไปค้นหาเป้าหมายในชีวิต
ใช้เวลาเท่าที่มี ให้ถูกเตะไปตามกระแสกรรม
ทำเท่าที่ทำได้
ให้บรรลุเป้าหมายใกล้ๆ และเก็บเกี่ยวความสุขเล็กๆไปวันๆ
วางแผนล่วงหน้านานหน่อยถ้าจะไปเที่ยวเพราะเดี๋ยวใกล้ไปจะแพง

เอาแค่นี้ได้ไหม

ถ้าเวลาของฉันมีจำกัด
มันคงไม่เข้าทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ใดๆบนโลก
เพราะความต้องการของฉันมันก็จำกัดเหมือนกัน

ถ้าอย่างนั้นก็คงโอเค.

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s