ละคอนถาปัด

ปีนี้เรื่อง
Sherlock Holmes : to where it all began
(น้องแพรเป็นเหรัญญิกคนเก่ง)
พร้อมกับเพื่อนอีก 11 คน
ฉันได้ดูรอบวันเสาร์เย็นครึ่งหลัง
ซึ่งตามประสบการณ์แล้วมักจะเป็นรอบที่ดีที่สุด
แต่ปีนี้คงไม่ใช่

ได้ยินน้องแอบเม้าท์กับเพื่อนคณะอื่นที่มาดู
ว่ารอบนี้แป้กกว่ารอบอื่น
ฉันก็พอรู้สึกได้อยู่ แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าน่าประทับใจมาก
มันทำให้ฉันขำ สนุก ตื่นตาตื่นใจ
น้องสเตจเก่งและแกร่งกว่าที่เราคิดกันไว้มาก
สิ่งสำคัญคือการที่เราได้มีโอกาสรู้ว่า
2 เดือนก่อนหน้านี้มันวิกฤตมากแค่ไหน

วันแรก
ที่พวกเราเข้าไปเยี่ยมเยียนละคอนของน้องๆอย่างเป็นทางการ
บทยังไม่ออกซักฉาก มีแต่คอนเซป ตีม
sequenceเล่าเรื่องขนานแบบลอยๆ
และ animation ฉากหมุนได้แบบ transformer
ดูน่าสนุกและน่าเป็นห่วงไปพร้อมๆกัน 555

ฉันกระซิบบอกน้องบทว่า
อย่าเครียดนะถ้าต้องเปลี่ยนบททั้งหมด
(ซึ่งหมายถึง sequence เท่าที่มีนั่นแหละ
เพราะในตอนนั้นยังไม่มีบทแบบที่ให้ tryout ซ้อมได้เลยซักฉาก)
เพราะบทไม่เข้ากับฉาก
ฉันแอบบอกกับน้อง Art Di
คนที่เปิด animation ฉากหมุนให้ดู คนนั้น
ว่ารีบๆทำให้เสร็จ ให้สเตจได้ซ้อมมากๆ
มันจะดีมาก ถ้าพวกเธอทำสำเร็จ
มันจะกลายเป็นนวัตกรรมของฉากละคอนถาปัด

แล้วในที่สุด พวกเธอก็ทำสำเร็จจริงๆ
นี่คือนวัตกรรมของฉากละคอนถาปัด
ดีใจด้วยนะ🙂

มีเสียงบ่นมากมายทั้งจากคนในและคนนอก
เกี่ยวกับละคอนปีนี้ในหลายๆเรื่อง

พูดถึงมันก็เป็นธรรมดาของโลก
มันก็มีเสียงบ่นแบบนี้กับละคอนทุกปีนั่นแหละ
มากน้อยต่างกันบ้าง แต่ก็มี ทั้งบ่น ทั้งชม มีทุกปี
เป็นเรื่องปกติ

ก็ไม่รู้สินะ จะคิดมากกันไปไย
คนว่าคนติก็ฟังไว้ เก็บไปพัฒนาเป็นบทเรียน
แต่ก็อย่าเครียดไปมากกว่านั้นเลย

“ละคอนถาปัด” เขียนอย่างนี้
เพราะมันไม่เหมือนละครเวทีอย่างที่ถูกต้องตามแบบฉบับ
อย่างที่ชาวบ้านชาวช่องเค้าทำกัน

ละคอนถาปัด
เกิดขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการของเด็กถาปัด
ที่อยากทำละคอน
ถ้ามันจะไม่ดิบดีสมบูรณ์แบบ
แต่คนทำ/คนอยากทำได้สนุก คนดูได้หัวเราะ
มันก็ดีมากพอแล้วล่ะ
อย่างน้อยๆ ความรู้สึกดีๆพวกนั้นก็มากพอ
ให้มีคนอยากทำละคอนต่อมาเรื่อยๆ

“ถ้าทำออกมาไม่ดีก็อย่าทำดีกว่า”
พี่คณะบางคนพูดแบบนั้น

แต่ฉันทึกทักเอาเองว่าลึกๆแล้ว
ที่ก้นบึ้งของหัวใจของทุกคนที่เคยทำละคอน
ก็อยากให้มันมีต่อไป

เรารักมัน

และยังอยากได้ดู
+ได้มีส่วนร่วมกับมันอีกในทุกๆปี
เราไม่เกี่ยงว่ามันจะเป็นที่ไหน อย่างไร
เราเชื่อว่าน้องเราเก่ง ปรับตัวได้
เราถูกสั่งสอนมาให้สร้างสรรค์
ออกแบบเพื่อแก้ปัญหา
และหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับมัน
(อย่างที่เห็นว่าน้องเราทำได้ในปีนี้)
เราไม่เกี่ยงว่าละคอนจะใหญ่จะเล็ก
ถ้าคนอยากทำมีน้อย งบน้อย
จะทำละคอนโรงเล็กก็น่าจะน่ารักดี
เราก็ยังอยากเห็น

เราแค่อยากให้รุ่นน้องของเราได้รู้จักกับมัน
ได้มีโอกาส มีส่วนร่วม
กับกิจกรรมเหนื่อยหนักบ้าบอ
ครั้งหนึ่งในชีวิตเด็กถาปัดจุฬาฯ
สิ่งที่รวมพี่ รวมน้อง รวมเพื่อน
ความสุขเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของคนนับพัน
จากน้ำพักน้ำแรงของเรา

เราแค่อยากให้น้องได้มีโอกาสสัมผัสกับสิ่งเหล่านี้
ก็เท่านั้นเอง

 

 

 

แอบเสียดายเล็กน้อยที่ไม่ได้ไปหลังรอบ 10
ง่วงมาก ไม่ไหวจริงๆ
หรือต่อไปนี้เราควรซื้อตั๋วรอบ 10 ?
เพื่อจะได้ไม่ขี้เกียจ
แล้วพลาด moment ที่ดีที่สุดของละคอนไปนะ
55

see you next year lakorn tapad.
at least, let me hope so.

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s