ว่๊างงงง…??

ช่วงสั้นๆที่ผ่านมานี้มีอะไรต่อมิอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะมากมาย
อยากจะพิมพ์บล็อกวันแล้ววันเล่า
โน๊ตเอาไว้สั้นๆจนกลายเป็นยาว
ง่วงบ้างขี้เกียจบ้างก็ไม่ได้พิมพ์ซักที

หลังจากออกจากงานได้มีโอกาสกลับไปเรียนเบเกอรี่ที่สวนลุมอย่างจริงจัง
จากที่ตอนแรกตั้งใจจะไปเอาวิชาความรู้เพียงอย่างเดียว
แต่สิ่งที่ได้กลับมานอกเหนือคือของแถมที่มีค่ากว่านั้น

คนที่ไปเรียนคอร์สเดียวกันได้ ต่างก็เป็นคนว่างงานกันหมด
มีทั้งวัยเดียวกันและแก่กว่า ไปจนถึงวัย อาม่า
ฉันชอบอาม่า เฮียหมู พี่ปัทม์ และพี่หมวย
อาม่าอารมณ์ดีมาก ร้องเพลงสุนทราภรณ์
สอนฉันพับดอกกุหลาบจากแบ๊งก์ด้วย
เฮียหมูคอยลุ้นหุ้นให้พวกเราทุกวัน เกือบได้ไปเที่ยวด้วยกันแล้ว
เค้ามีอะไรหลายๆอย่างคล้ายๆพ่อ..
พี่ปัทม์บ้านอยู่แม่สอด ตอนนี้ขายก๋วยเตี๋ยว เป็นคู่หูล้างจานกัน
ชอบถามว่าฉันจะเรียนต่ออีกมั้ย

พี่หมวย เจอกันตั้งแต่คอร์สที่แล้วที่ฉันไปเรียนได้7วัน
รู้สึกถูกชะตาพี่หมวยตั้งแต่ตอนนู้นน
ดีใจที่แกยังเรียนต่อ
พี่หมวยน่ารักมากอย่างบอกไม่ถูก
ส่วนนึงอาจจะเพราะรู้สึกว่าเค้าก็ชอบฉันเหมือนกันล่ะมั้ง
หมีบอกว่าพี่หมวยไม่ได้แต่งงาน
แม่บอกว่าส่วนใหญ่ผญ.ที่ไม่ได้แต่งงาน
ถ้าไม่แรดเกินไป ก็เรียบร้อยเกินไป หรือไม่ก็สมบูรณ์แบบเกินไป
แต่ฉันไม่เห็นรู้สึกว่าพี่หมวยเข้าข่ายอันไหนซักอัน
แต่ก็ ไม่สำคัญหรอก
บางทีเค้าอาจจะยังไม่เจอ หรืออาจจะมีชีวิตที่ดีพออยู่แล้ว
โดยที่ไม่จำเป็นต้องแต่งงานก็เป็นได้

แต่ว่านะ ถ้ากู๋ไซยังอยู่ ฉันคงจะแนะนำพี่หมวยแน่ๆ ห้าห้า

และอีกหลายคน เป็นเพื่อนต่างวัย ต่างสาขาอาชีพ
เวลาหนึ่งเดือนช่างน้อยนิดสำหรับการทำความรู้จักตัวตนใครซักคน
แต่ก็มากพอที่จะประทับใจและเข้ามาอยู่ในความทรงจำ

เพื่อนเบเกอรี่ของหมีเมื่อคอร์สที่แล้ว
ดูผูกพันเหนียวแน่นกันมาก
ยังมีการติดต่อนัดเจอกันอยู่ สืบความมสัมพันธ์มาต่อเนื่อง
ผิดกับฉันตอนนี้ ที่แทบจะไม่ได้ติดต่อใครเลย
คงเป็นนิสัยขี้เกียจๆแบบนี้นี่เองแหละ
ที่ทำให้เรากลายเป็นคนมีเพื่อนยาก
หมายถึงเพื่อนแบบเพื่อนจริงๆจังๆ ที่พัฒนามามากกว่าเพื่อนแบบผิวเผินอะนะ
น่าเสียดายความสัมพันธ์อันดี
แต่ก็แก้ยากเสียแล้ว

ช่างเหอะ 

เรื่องต่อไปดีกว่า อาทิตย์ก่อน พ่อไอ้เช้งเสีย
แบบเดียวกับพ่อเราเลย
เหลือสองพี่น้องผู้หญิงเหมือนกันด้วย
วันแรกฉันไปตั้งแต่ยังไม่บ่ายสามเพราะว่างและคิดว่าน่าจะมีอะไรให้ช่วย
เช้งบอกว่าคิดถึงเราคนแรกเลยเพราะรู้ว่าเราคงต้องเข้าใจมันที่สุด
ก็คงจะอย่างนั้น

ไอ้เช้งพึ่งซื้อบ้านใหม่ยังผ่อนไม่หมด
เป็นอาคารพาณิชย์1คูหาสี่ห้าชั้น
ตอนนี้อยู่ในขณะrenovate
ที่เจ็บปวดคือ การrenovateที่ผ่านมาทั้งหมดไม่ได้จ้างช่าง
พ่อมันเท่านั้น ลงมือทำเองทุกขั้นตอน
เดินท่อติดตั้งสุขภัณฑ์ เลาะฝาเก่ามาทำตู้เสื้อผ้า ขัดผนัง ทาสี ปูกระเบื้อง
แค่เข้าไปเห็นพื้นที่ยังปูกระเบื้องค้างอยู่ก็ทำเอาพูดไม่ออกแล้ว

อืมม หวังว่ามันจะผ่านไปได้เหมือนที่เราเคยผ่านมา
มันต้องผ่านไปได้อยู่แล้วแหละ ไอ้เช้งมันเก่งจะตาย

แล้วหลังจากคนตายก็มีคนเกิด
วันนี้เอง เอ้ย เมื่อวานแล้วสิ
9 เดือน 8 2556
พี่ฝนคลอดน้องพิง น้องของน้องผึ่ง
ชีบอกว่าจะได้เป็นที่ พึ่ง พิง ของพ่อแม่ 
เออ ดีเนอะ ยังไม่ทันโตก็ถูกฝากความหวังซะแล้ว เหอะๆ
เด็กน้อยแรกเกิดตัวกะเปี๊ยก นุ่มนิ่มจับแล้วไม่รู้สึกว่าจับ55
อยากอุ้มจังเลย แต่ยังไม่กล้า ตัวนิ่มเกินไป กลัวทำช้ำ
อย่าพึ่งโตนะหนูน้อย ขออี๊กวางรวบรวมความกล้าอีกหน่อย
ฉันจะต้องอุ้มเธอให้ได้!!

เรื่องต่อไป วันก่อน เดอะแก๊งก์เพื่อนพ่อสมัยแปดริ้ว
ชวนไปกินข้าวเลี้ยงฉลอง+ถ่ายรูป หมีรับปริญญา

อาน้อยมาจากอ่างทอง
ทั้งๆที่พึ่งฟื้นไข้จากการผ่าตัดเอาปอดออกไปข้างนึงจากพิษมะเร็ง
เห้ย อาน้อยดูแข็งแรงกว่าฉันอีก เสียงดังฟังชัด เดินเหินคล่องแคล่ว
อะไรกัน นี่หรือคนมีปอดข้างเดียว
อาน้อยบอกว่า เคล็ดลับคือท่ากายบริหารบรมจารย์ตั๊กม๊อของพ่อ!!!
ว่าแล้วแกก็รำให้ฉันถ่ายวิดีโอเก็บไป
แกบอกว่าตอนนั้นพ่อสอนให้ทุกคนในเดอะแก๊งก์แต่ไม่มีใครเอา
มีแต่แกคนเดียวที่เป็นทายาทสืบทอดอยู่ตอนนี้
ประมาณว่าให้ถ่ายวิดีโอไปจะได้ไม่ตายไปกับแก

อาปะ เป็นเพื่อนพ่อที่ฉันชอบที่สุด
แกหน้าเหมือนมารีโอ้55 แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
แกหูตึง คุยกับคนอื่นไม่ค่อยได้ยิน
เลยชอบคุยกับพ่อเพราะพ่อเสียงดัง
แกเคยเล่าว่าเวลาไปข้างนอกคนเค้าชอบว่าหยิ่ง
เพราะคนเค้าคุยด้วยแล้วแกไม่ค่อยตอบ
แต่เปล่าหยิ่งครับ ผมไม่ได้ยิ๊นนน55
แกน่ารัก ชอบเล่นมุก
ที่บางทีก็ฮาบางทีก็ไม่ แต่สุดท้ายก็ฮาอยู่ดี เพราะแกเล่น
เหมือนฉันเลย555

ฉันว่าแกน่ารักที่สุดตรงที่..
แกโอเคกับการอยู่ในโลกเสียงเบาจนเกือบเงียบ
ท่ามกลางอิริยาบทของการสนธนาขโมงโฉงเฉง
คนอื่นเล่าเรื่องมากมาย เล่นมุก หัวเราะกันทั้งโต๊ะ ยกเว้นแก
แกไม่ได้ยินหรอก แต่แกยิ้ม
แกจะหัวเราะบ้างก็ตอนที่แกเล่นมุกเอง
แกหัวเราะตอนที่เห็นว่าเราหัวเราะตอบกับมุกแก
ฉันจะหาผู้ชายน่ารักๆแบบที่ไหนได้อีกนะ
ยากเต็มที

เมื่อวานไปเยี่ยมอาม่าหลังจากไม่ได้ไปมาหลายเดือน
อาม่าพึ่งล้มในห้องน้ำ เท้าช้ำเป็นสีดำ
เดินลำบากกว่าปกติหน่อย
แต่นอกนั้นก็แข็งแรงดี
กินได้ทุกอย่าง เด็ดผัก พูดคุย เล่าเรื่องสมัยก่อนได้เป็นฟืนไฟ
ความจำระยะยาวแกแน่นปึ้ก แต่ความจำระยะสั้นแกสั้นมาก
แกถามว่าฉันอายุเท่าไหร่3รอบ แล้วทุกครั้งก็จะด้วย
มีแฟนรึยัง เมื่อไหร่จะแต่งงาน
แกว่า จะรอไปงานแต่งงานของกวางหมี
ต๊าย อาม่านี่ไม่ทันโลกเลย ผู้หญิงสมัยนี้เค้าไม่แต่งงานกันแล้วค่าา
จดทะเบียนก็พอแล้วค่าา555
ก่อนกลับกอดพุงกลมๆ(เหมือนนกน้อยในสารคดี)ของแก
บอกจู้จ๊กหกและแกก้อโบกมือบ๊ายบาย

ไม่รู้ว่าอายุขนาดอาม่า ฉันจะยังแข็งแรงร่าเริงได้อย่างนี้มั้ย
อาโกวบอกให้ขอบคุณพระเจ้า
ฉันก็ขอบคุณแหละ
ไม่ได้เชื่อว่ามีตัวตนจริงอย่างที่เค้าเชื่อกันซักนิด
แต่ขอบคุณในฐานะที่เชื่อว่าคงเป็นส่วนหนึ่งไม่มากก็น้อย
ที่ทำให้หัวใจของอาม่ายังสดชื่นแจ่มใสไม่ห่อเหี่ยว
ได้อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

ต้นโอ๊คอังกฤษในnational geographic
ใช้เวลา300ปีในการเกิด 300ปีในการมีชีวิตอยู่ และอีก300ปีในการตาย
มันจะเบื่อมั้ยนะ ยืนอยู่เฉยๆ ไปเที่ยวไหนก็ไม่ได้
ถ้าต้นไม้มีชีวิตจิตใจจริง
วิญญาณที่ถูกกำหนดให้ไปเกิดในต้นไม้คงน่าสงสารน่าดู
ยิ่งถ้าต้องเกิดในต้นโอ๊คอังกฤษด้วย
อย่างกับชั่วกัปป์ชั่วกัลล์(ฉันเขียนผิดแน่เลย)
แต่ ก็ไม่แน่ มันอาจจะชินกับวิถีชีวิตปู่ย่าตาทวดที่เค้าทำๆกันมาแบบนี้
มันอาจจะไม่ได้สนใจนับวันคืน และรู้สึกสบายดี
หนึ่งวันของมันอาจจะหมายถึงหนึ่งปี
300ปีก็เหมือน300วัน
ชีวิตสั้นโลกสวย อาจจะเป็นอย่างนั้น
หรืออย่างอื่นก็ได้ ใครจะรู้

นี่ฉันว่างเกินไปใช่มั้ย
มานั่งพิจารณาความรู้สึกต้นโอ๊คอังกฤษ
ผู้ไม่ได้เป็นญาติโหติกากันแต่อย่างใด55
อืมม ฉันคงว่างไปจริงๆ
เห้ย แต่ไม่หรอก มีอะไรๆต้องทำอีกเยอะมาก
ทั้งก่อนและหลังตุรกี ต้องรีบทำก่อนเริ่มงานใหม่

-Check คัปปาโดเกีย reviseแปลนที่ให้พี่เบียร์ช่วยดู
-Check GPS/ตั้งค่า
-วาดภาพอานรินทร์—แล้ว
-ทำการ์ดครูน้อย—-แล้ว
-อัดรูปหมี+อาจารย์สวนลุมให้แม่—-แล้ว
-ปลูกต้นอัญชันพี่เพ็ญ/ โหระพา ฟักทอง กระชายของแม่—-แล้ว
-นัดผู้รับเหมามาตีราคาพื้นหน้าบ้าน : อาโกว อาปะ คุณโจ
-หาหนังสือเจ้าชายน้อยอ่าน ลองถามคนอื่นว่าฉบับไทย/อังกฤษดีกว่า
-ขุดรูปยามาทำอัพชุดแรก10ภาพ >> หลังจากนั้นทยอยอัพวันละ1ภาพอย่างน้อย
-ดูต้นส้มแสนรัก
-ขุดเครื่องทำไอติมแม่ออกมา
-แพกเกจกล่องขนม
-เชคข้อมูลภูฏาน ดูว่าต้องสอบอังกฤษมั้ย 

มีหนังที่อยากดูอีกเยอะมาก

the little prince/ 500 days of summer/ the curious case of benjamin button/
A.I. artificial intelligence/ across the universe/ stardust/ once/
The Adventures of Tintin/ no country for old men………….

เวลาว่างคืออัลไลลลล555

อ.อยากให้ฉันกลับไปช่วยงาน
เค้าว่ากันว่าเวลาเราอยู่ในที่ที่ต้องการเรา
เราจะรู้สึกดีเพราะเราจะรู้สึกว่าเรามีค่า
ใช่แหละ ตอนแรกฉันก็คิดอย่างนั้น
แต่พอถูกต้องการมากไปมันก็เหนื่อยนะ
พี่ดลบอกว่าในช่วงที่ตกงานนี้
ถ้าไม่รู้สึกหวนคิดถึงงานเก่าอย่างอาลัย
ก็แปลว่าเราตัดสินใจถูกแล้ว
นี่คือการลาออกที่คุ้มค่า
และช่วงเวลานี้ทุกวินาทีคือการนับถอยหลังไปสู่งานใหม่
มันกำลังหมดไป 
มันมีค่ามากเพราะมันจะไม่ได้มีมาได้อีกบ่อยๆ
จงใช้มันให้คุ้ม(ex.นอนตื่นสายและนอนกลางวันให้คุ้ม555)

คมมาก

 

 

 

อืม!

 

ตุรกีีีีีีีีีีีีีีี

 

 

ปล.พ่อเคยเล่าว่าชื่ออาปะเป็นฉายา
เกิดจากความซ่าในวัยเยาว์ เอาดินปืนมาตำผสมใบเลื่อยฉลุ
หวังทำระเบิด แต่ดันระเบิดใส่หน้าแกเองซะก่อน
จากนั้นมาจึงชื่อ”ปะ”ตามแผลบนหน้า ด้วย ประ กา ร ฉะ นี้.

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s