มองอีกมุม

วันก่อน

ไปจัดยาชุดใหญ่มากๆที่แถวบ้านเก่า
ตามกิจลักษณะ

วันนั้นแม่ยอมให้ฉันขับรถ!!

หลังจอดรถแม่ให้ไปเอายาที่บุงฮั่วฮวด
ยื่นใบรายการยาให้ฉัน ยัดใส่กระเป๋ากางเกง
ระหว่างทางเดินไปกับหมี
เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงจะเอาใบรายการยาขึ้นมาดู
รู้สึกว่าทำกุญแจรถที่อยู่ในกระเป๋าเดียวกันหลุดออกจากกระเป๋า

ไม่มีเสียงกุญแจตกพื้น?!?!

มองลงไปที่พื้น…
ไม่มีกุญแจอยู่ที่พื้น??
มีแต่รูท่อกทม.!?!?!?!?!?!?!?

ใช่ ฉันทำกุญแจรถตกลงไปในรูท่อกทม.
5555
ผช.คนนึงอยู่หน้าเราคือเค้ากำลังเดินสวนมา
คงจะเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี
ถึงกับพูดกับเราว่า
“โอ้ย มันลงพอดีเลยนะ ไม่มีชิ่งเลย
อย่างกับถูกหวย5555”

จุดนั้นอารมณ์มันเหมือนตอนมือถือหล่นรูส้วมรถไฟเป๊ะ
ทั้งตกใจทั้งขำ
แต่นี่มันขำเป็นสองเท่า
เพราะฉันพึ่งผ่านเหตุการณ์แรกนั่นมาไม่ถึงเดือน555

คนอะไรมันจะเฮงได้ขนาดนี้
คิดดูสิ
ในโลกนี้ มันจะมีซักกี่คน
ที่ทำมือถือตกรูส้วมรถไฟ
แล้วต่อด้วยทำกุญแจรถตกรูท่อกทม.
ภายในเดือนเดียวกันด้วย

เห้ยย เรานี่มันไม่ธรรมดาเลยจริงๆว่ะ555

ซวยกว่านั้น
มีกุญแจสำรองอยู่ที่คอนโด
แต่กุญแจคอนโดของแม่อยู่ในรถ
กุญแจคอนโดของหมีไม่ได้เอามา
กุญแจคอนโดของกวางอยู่ในกระเป๋าถือ
แล้วกระเป๋าถือของกวางก็อยู่ในรถ
5555
หนักมาก ห่วยได้อีกได้อีกได้อีก555

พอแม่รู้เรื่องก็โวยวายยกใหญ่ตามประสา
ชาวบ้านแถวนั้นรู้ไปทั่ว
โชคดีความถึงหูคุณเอ็ม
คนงานกุ้ยหลิ่มฮึ้งที่เราไปใช้ที่ร้านเค้าจัดยา
คุณเอ็มหัวเราะนำก่อนบอกว่า
แถวนี้ก็ตกบ่อย
ถ้ามองเห็นก็เอาลวดเกี่ยวขึ้นมาได้
ถ้ามองไม่เห็นก็ต้องเปิดท่อ
เอาชะแลงไปงัด…..
“เดี๋ยวไปช่วยย”

ประโยคสุดท้ายนี่กินใจฝุดๆๆ

คุณพี่คนงานร้านกุ้ยหลิ่มฮึ้งรวมสี่คน
กับชายแปลกหน้าจากไหนไม่รู้อีกสองสามคน
ช่วยกันออกทั้งแรงทั้งความคิด
งัดไอ้ฝาท่อกทม.หนักอึ้งนั่นเปิดขึ้นมา
เหงื่อหยดกันเป็นน้ำตก
สามแม่ลูกได้แต่ยืนลุ้นอยู่ห่างๆ ไปซื้อน้ำมาให้
ทำตัวให้เกะกะน้อยที่สุด

ช็อตที่ฝาท่อแม่งเปิดขึ้นมานี่ลุ้นมาก
เพราะถ้าไม่เจอกุญแจ..
คงจะเป็นตลกร้ายเล็กๆ

คุณเต้ยเอาลวดที่เตรียมมา
เกี่ยวกุญแจรถของพวกเราขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว
ฉันได้แต่พนมมือไหว้แล้วพูดขอบคุณซ้ำๆๆๆ

คิดๆอยู่ว่านี่ถ้าเราสามคนไม่ใช่ผู้หญิง
เรื่องวันนี้อาจจะไม่ง่ายอย่างนี้
อย่างน้อยก็คงต้องมีเสียเหงื่อบ้างล่ะ

วันก่อนเกิด

วันรุ่งขึ้นจะเป็นวันหยุด
เย็นวันนั้นรถติดเป็นพิเศษ
ชื้อกลับไปก่อนเพราะฉันยังทำงานไม่เสร็จ
รอรถเกือบครึ่งชม.ก็ไม่มี
ตัดสินใจนั่งมอไซค์ไปปากซอย
รออีกเกือบครึ่งชม.
ทั้งเหนื่อยทั้งง่วงทั้งหิว
ทั้งรู้สึกผิกที่กลับช้า
ไม่มีใครให้บ่นอีกต่างหาก

อึดอัดมาก(หลังจากพูดคนเดียวอยู่นาน55)
พอขึ้นแทกซี่ได้เลยต้องชวนแทกซี่คุย
เริ่มจากการถามปัญหารถติดธรรมดาๆ…

“วันนี้รถติดกว่าปกติมั้ยคะ?/
ก็ปกติแหละครับ ติดอย่างนี้ทุกวัน/
อ้าวหรอคะ รอรถนานมากกเลยยย
คิดว่าพรุ่งนี้วันหยุดวันนี้เลยติดกว่าปกติซะอีก/
ขอโทษนะครับ พรุ่งนี้เป็นวันหยุดหรอครับ/
ช่ายค่ะ วันแรงงาน../
เอ๊ะ วันแรงงานมันวันที่1ไม่ใช่หรอครับ/
ใช่ค่ะ พรุ่งนี้วันที่1/
เอ๊ะะ วันที่วันที่30เองไม่ใช่หรอครับ ต้องมีวันที่31ก่อน/
เดือนนี้เมษาไงคะ มี30วัน/
โอ้ ใช่ จริงด้วย ไอ้ผมก็มัวแต่คิดว่ามีนาคมมี31วัน/
555 ไม่ใช่ เดือนนี้เมษา/
เอ้ออ จริงๆด้วยเนาะ ไอ้ผมก็มัวแต่ทำงานลืมไปเลย
วันเกิดตัวเองด้วยแท้ๆนะเนี่ย/
ฮะะ??? พี่เกิดวันแรงงานหรอคะ?!?!?!?/
ใช่ครับ/
โอ้ว เกิดวันเดียวกันเลยพี่ หนูก็เกิดวันแรงงานค่ะ!!!5555/
อ้าวหรอครับ555…..”

แจ็กพอตมาก
คนอื่นเค้าเคยขึ้นแท็กซี่เกิดวันเดียวกันบ้าวปะเนี่ย
(จริงๆมันจบไปตั้งแต่ไม่มีใครได้รู้วันเกิดคนขับแทกซี่ที่ตัวเองขึ้นแล่ว555)

คุยกันมากมายไปไกลถึงเรื่องครอบครัว
มาถามว่าเรามีครอบครัวรึยัง
มีแฟนรึเปล่า
มีแฟนมาแล้วกี่คน
อะไรวะ5555
แล้วมาบอกว่า
“ขอโทษนะครับ หน้าตาก็ดี ทำไมยังไม่เคยมีแฟน
ไม่ทันสมัยเลยนะครับ”
5555555
นั่นสินะ ไม่ทันสมัยเลย
ก็ไม่ได้อยากเป็นคนทันสมัยนิ่นา
พอดีว่าเป็นคนหัวโบราณไปก่อนแล้ว555

ก่อนลงรถมีการมาอวยพร
บอกว่า
“ขอให้ได้แฟนดีนะครับ”
5555 เป็นการขึ้นแทกซี่ที่คงจะจำได้
และนึกถึงไปในทุกๆวันเกิดอีกหลายปี55

ละคอน

อาทิตย์ก่อนมีรันทรูละคอนน้องที่คณะ
ปีนี้ชื่อ”มู่หลาน”
ฉันไปไม่ทันดูรัน
แต่ได้อยู่คุยปัญหาน้อยใหญ่กับน้องจนตีสอง

ปัญหาที่จริงๆก็คงมีแฝงตัวอยู่ในละคอนทุกปี
แต่นับปีมันยิ่งหนักขึ้น รึเปล่า? ไม่แน่ใจ

ดูน้องแล้วก็นึกถึงปีเรา
เดอะสโนว์ไวท์ในตำนาน
ตอนนั้นปัญหาภายนอกมันเยอะ
ไหนจะก่อม็อบ ไหนจะเผาเมือง
ภายในเลยต้องเพราๆ
เกาะกันให้แน่นเข้าไว้จะได้ไฟท์กับโลกบ้าๆนั่นได้

จำได้ว่ามีช็อตที่ไปประชุมกันที่หอป๋อช่วงเคอฟิว
topicคือ”จะทำละคอนต่อมั้ย?”55
เหมือนจะขำแต่จริงจัง
เพราะสถานการณ์บ้านเมืองมันหนักมาก
ไม่รู้เค้าจะเคอฟิวไปถึงวันไหน?
ถ้าถึงวันละคอนเริ่มเล่นล่ะ?
เงินที่ขอสปอนเซอร์มาทำไง?
ขายตั๋วไปแล้วทำไง?
ฉาก+prop+costumeสารพัดที่ทำไปแล้วจะเอาไปไหน?
จะเลื่อนไปทำปีหน้ามั้ย?
แล้วของพวกนั้นจะเก็บไว้ไหน?

คือเยอะมาก เครียดกันมาก บ่องตง55

อยู่ดีๆวันนี้นึกไงไม่รู้เอาแผ่นละคอนเรามาเปิดดู
หลังจากที่เคยพยายามกับทีวี
และโน๊ตบุคเครื่องเก่าอยู่หลายต่อหลายครั้ง
แต่ไม่สำเร็จ
จนคิดว่าแผ่นเสียไปแล้ว
คราวนี้กลับดูได้ลื่นปรื๊ดไม่มีสะดุดเลย

ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นในฉากต่อไป
ก็ยังอดหัวเราะไม่ได้
มันขำออกมาจริงๆไม่ได้พยายามหัวเราะเพราะไม่จำเป็น

ดูไปก็คิดว่า ละคอนเราแม่งเจ๋งจริงๆว่ะ555
เอาดิ่ ทำเองชมเอง ทำไมอะ ก็ของมันดีจริง
ไม่มีอะไรต้องอาย
ใครจะไปเชื่อ
ว่าทั้งหมดนั่นมันเกิดขึ้นในช่วงที่บ้านเมืองกำลังลุกเป็นไฟ
เราทำกันไปได้ยังไง555

ใครซักคนเคยโพสต์ไว้ในเฟสบุค
ว่าละคอนปีเราเป็นปีแรกของหลายๆอย่าง
-ปีแรกของการมีละคอน7รอบ
-ปีแรกของการมีหมา+เด็ก ขึ้นเวที
-ปีแรกของการมีนักแสดงตกเวทีแขนหัก
แล้วยังกลับมาเล่นต่อได้อีก
-ปีแรกที่มีการเก็บขวดและตะปูขาย
-ปีแรกของการใช้เทคนิกควันวง
-ปีแรกของการมีที่นั่งเก้าอี้เสริมในหอประชุม
-ปีแรกที่ฉากละคอนบางส่วนต้องอยู่บนเวทีแล้ว
ในวันปฐมนิเทศน์นิสิตใหม่555
อะไรอีกจำไม่ได้

ตอนจบของแผ่นเป็นเพลงขอบคุณครับ
กับรายชื่อคนทำละคอนทั้งหมด
ค่อยๆขึ้นเป็นฝ่ายๆเหมือนที่เขียนอยู่ในสูจิบัตร

อยากให้น้องๆที่กำลังเหนื่อย+ท้อหนักๆอยู่ตอนนี้
ได้รู้สึกลึกลงไปในเพลงขอบคุณครับ
วันที่ละคอนได้เล่นแล้วหอประชุมหัวเราะ
มันดีมากนะ
มันคือรางวัลของความเหนื่อยหนักทั้งหมด
มันคือความสุขของคนเป็นพันๆคน

มันเหนื่อยมากก็จริง
แต่มองอีกมุมมันก็คุ้มนะ

เราโชคดีแค่ไหน ที่ได้มีโอกาส เป็นส่วนหนึ่งของมัน

ความสุข

อีกครั้งกับ”จัง-หวะ-จะ-เดิน”
http://www.youtube.com/watch?v=OBummeAhlwA

เนื้อร้อง บอย โกสิยพงษ์, อภิชา สุขแสงเพ็ชร, ชัชวาล วิศวบำรุงชัย
ทำนอง บอย โกสิยพงษ์

“เปิดใจเรา ให้ได้คิด เปิดมุมมอง ให้ชีวิต
เมื่อใจยังคิดว่าทุกข์ ทุกอย่างก็คือความทุกข์
ให้เรามอง ว่าชีวิต ไม่มีอะไร ที่ต้องยึดติด
เมื่อใจไม่คิดว่าทุกข์ ทุกอย่างก็คือความสุข

ไม่ว่าจะหนุ่มหรือจะสาว จะ..ผิวขาวหรือผิวสี
จะแก่จะเด็กหรือวัยไหน ก็ยังไขว่คว้าตามหาสิ่งนี้
ความสุขที่แท้จริง หรือ..ความสุขที่ยิ่งใหญ่
แต่สิ่งๆ นั้นมันอยู่ไกล หรือความจริงแล้วมันอยู่ทุกที่
ความสุขนั้นอยู่ที่ไหน หาไปเมื่อไหร่จะเจอสักที
เพราะมัวแต่หวังถึงสุขยิ่งใหญ่จนลืมมองไปถ­ึงทุกวันนี้
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมา ถ้าเราหลับตาแล้วนึกให้ดี
ไม่ต้องมองหาอะไรมากมาย อาจพบความ..สุข..ได้..จากสิ่งที่เรามี

ความสุขที่จริงนั้น..อยู่ที่ไหน หากเรามองหา..จะเจอไหม
จะค้นหาถึงโลกไหนก็คงไม่เจอ
ต่อให้ร่ำรวยล้น..กว่าคนไหน ต่อให้ยืนสูง..กว่าใครๆ
ก็ใช่ว่าจะพ้นทุกข์ หรือมีสุขเสมอไป

ทุกวันที่ผ่านเข้ามา สิ่งต่างๆ นาๆ อาจจะมีความหมายมากมาย
อยู่ที่เรามองเห็นมันบ้างไหม ความสุขเล็กๆ นั้นไม่ไกล

ความสุขนั้นคืออะไร อยู่..ที่ใจหรือสิ่งของ
จะต้องอีกสัก..เท่าไหร่ ถึงจะสมใจและสมปอง
ความสุขที่คนตามหา อยากจะได้มาอยากเป็นเจ้าของ
จนกลายมาเป็นความทุกข์ เพราะยังไม่ได้สุขนั้น..มาครอบครอง

นาๆๆ นาๆๆ นาๆๆ นาๆๆ
จะค้นหาไปถึงโลกไหน ก็..คงจะไม่เจอ
นาๆๆ นาๆๆ นาๆๆ นาๆๆ
แค่ใจไม่คิดว่าทุกข์ ทุกอย่างก็คือความสุข

ทุกวันที่ผ่านเข้ามา สิ่งต่างๆ นาๆ อาจจะมีความหมายมากมาย
อยู่ที่เรามองเห็นมันบ้างไหม ความสุขเล็กๆ นั้นไม่ไกล”

ดูแล้วยิ้มกว้างๆ

ชอบตอนที่กลุ่มนักเรียนตาบอดร้องเพลงว่า
“เปิดมุมมอง ให้ชีวิต”
เฮ้ยมันใช่ว่ะ
คนตาบอดยังรู้จักยิ้มได้และมีความสุขกับสภาพที่เค้าเป็น
เค้าพูดคำว่าเปิดมุมมองได้เต็มปาก ทั้งๆที่เค้ามองไม่เห็น
กลับกันนะ
เราว่าเค้าพูดคำว่าเปิดมุมมองได้เต็มปากซะยิ่งกว่าคนตาดี
โดยที่เค้าไม่จำเป็นต้องพึ่งการมองเห็นเลย
the invisible vision ว่ะเห้ย
โคดเท่ห์อะคุณณ

อย่างว่าน่ะนะ
ทุกอย่างมันอยู่ที่มุมมอง
น่าดีใจที่ในมุมที่ฉันมอง
มันมักจะบังเอิญไปเจอเรื่องดีๆซ่อนอยู่เรื่อยเลย.

ปล.เวลาที่เราคิดถึงใครน้อยลง
เราจะได้เจอเค้ามากขึ้น
ทฤษฎีนี้คิดว่าคิดขึ้นมาเองเมื่อนานมาแล้ว
แต่แมร่งง ยังใช้ได้ว่ะเห้ยย 555

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s