นานปีเจอที

ดึกแล้ว แต่นอนไม่หลับ

วันนี้วันเกิดอาม่า
เจอญาติโกโหติกามากมายหลังจากไม่ได้จัดมาหนึ่งปี
เพราะน้ำท่วมและพ่อตาย
(เปล่าเราไม่ได้ด่าใคร)

คนแก่ไม่ค่อยเปลี่ยน แต่ก็แก่ขึ้น
เด็กก็โตขึ้น
ฮกกี่ยังเหมือนเดิม

ฉันชอบฮกกี่อย่างนึงตรงที่มันเต็มไปด้วยคนจีนเสียงดัง55
มันทำให้ไม่มีใครพยายามจะคุยเสียงเบาแบบผู้ดิบผู้ดี
โอเค ก็หนวกหูนิดหน่อย
แต่มันก็คงเป็นnatureของลูกจีนรักชาติอย่างเราๆล่ะมั้ง

ได้ให้ซองอาม่ากับมือแล้วบอกว่าอากวงกากี่เขียน
อาม่าไม่ได้เปิดดูว่าเท่าไหร่
แต่ทำท่าชอบใจตัวอักษรจีนบิดๆเบี้ยวๆของเรา
เท่านั้นก้อดีแล้ว : )

เอเชียกับต้าตลกมาก พี่มุกบอกว่าพ่อเค้าสอนมาดีจริงๆ55

โต๊ะแม่เต็มไปด้วยหญิงวัยทองที่เคยมีความบาดหมางใจต่อกัน
แต่ดูเหมือนความรู้สึกเหล่านั้นจะหายไปหมดแล้ว
บางทีการหายไปของพ่อที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงมาตลอด
อาจจะทำให้หลายๆคนได้คิด
ว่าชีวิตก็แค่นี้
เจ็บแค้นเคืองโกรธกันไปใย เนอะ

ออกจากงานสามทุ่มครึ่ง
คิดหนักพอสมควร
แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจจะไปเจอให้จบๆ
ฟังดูเหมือนไม่อยากเจอแต่เปล่า

ฉันได้ขับรถกลางคืนเป็นครั้งแรก
มีผู้โดยสารผู้โชคดีสองคน55

น่าดีใจที่ทุกคนปลอดภัย
บ้าา! ฉันขับรถปลอดภัยจะตายยย

ขับรถหาร้าน วนไปวนมา
เกือบได้นั่งร้านเหล้าหลีสาวเขียร์เบียร์สุดเซ็กซี่
สรุปไปจบที่แมคโดนัล

ไม่รู้จะคุยอะไรกันมากมายไม่เจอกันแค่สองปีเอง55
อือ อะไรมากมายนะ

ฉันถูกว่าอีกแล้ว ไม่ชอบเลย

บางทีก็แค่คิดว่าอยากจะระบายความอัดอั้นตันใจบางอย่าง
ให้ใครซักคนที่ไม่ได้ตั้งใจฟังนัก
ปล่อยให้เราพรั่งพรูเรื่องบ้าบอใส่เค้าได้อย่างไม่ต้องเกรงใจ
แล้วทำท่าว่ารับรู้และเข้าใจ แค่ทำท่าก็พอ
แต่มันก็คงหายากน่ะนะ คนอย่างนั้น

ฉันจะเลิกบ่นเรื่องนี้กับใครแล้วล่ะเอาจริง
สัญญากับฟ้าดินเป็นพยาน
อีกไม่นานก็จบแล้ว
หวังว่าโลกคงไม่แตกก่อน

กลับถึงบ้านตีหนึ่งกว่า

แอบคิดนิดๆว่ามันไม่เหมาะสม
ผญ.1คน ชวนผช.สองคนออกไปเจอกันกลางดึก,
ผู้ใหญ่คนไหนๆรู้เข้าคงมองว่าเป็นผญ.ไม่ดี..

แต่เอาเหอะ ผู้ใหญ่ที่บ้านคนเดียวของเราเข้าใจก็พอแล้ว

เพื่อนเราก็คงเข้าใจเหมือนกัน ล่ะมั้ง
ไม่เข้าใจก็ช่างมัน ฉันไม่แคร์55

อยู่ๆก็นึกถึงที่ใครซักคนเคยบอกว่า
ทุกคนมีทางของตัวเอง เรากำลังเดินไปตามทางของเรา
และค่อยๆห่างกันไป
มากขึ้นเรื่อยๆ มากขึ้นทุกที

ก็คงจะจริง ก็คงจะเป็นอย่างนั้น

แล้วอยู่ๆก็นึกถึงเพลงนี้
http://www.youtube.com/watch?v=XDqV6dMPvc0

อาจมีฝนที่หล่นมาชั่วคราว

และเมฆขาวที่ผ่านมาเพียงชั่วคืน
เจอะกับลมก็ปลิวไป
ไม่มีใครรื้อฟื้น
ไม่ได้เป็นความยั่งยืนเสมอไป

แต่กับเธอที่ผ่านมาชั่วคราว
และเรื่องราวที่เปลี่ยนไปชั่วข้ามคืน
กับอะไรที่เป็น ก็ยังไม่เคยลืม
เหมือนว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจ

เราไม่เคยจะรักกัน
มีแต่วันที่อ่อนไหว
ผ่านเลยไปและไม่เคยจะกลับมา

เป็นแค่ความประทับใจ
ที่ยังคงแน่นหนา
มีแต่ฝนมีแต่ฟ้าที่เข้าใจ

ใต้ต้นไม้ที่ไม่มีร่มเงา
กิ่งก้านมันไม่ได้สูงสักเท่าไร
แต่รากลึกลงในดินหยั่งลึกลงในใจ
มีความหมายมากมายตลอดมา

ไม่ได้หมายความถึงอะไรเป็นพิเศษ แค่นึกถึงเฉยๆ
ไม่มีใจความสำคัญเลยแฮะ55

ก็ไม่มีจริงๆแหละ
แค่รู้สึกว่านอนไม่หลับ
คิดอะไรมากมายในหัว
อยากจะพิมพ์อะไรมากมายที่เรียบเรียงไม่ถูกแต่ก็ขึ้เกียจ

คิดถึงไอ๊ซ์กับบิ๋มจัง
เห้ออออ.

ปล.โชคดีจริงๆที่มันตรงกับภูเก็ต
โชคดีที่ไม่ต้องไปภูเก็ต
โชคดีที่ได้ไปงานวันเกิดอาม่า
โชคดีที่ได้ไปซื้อสายชาร์ต
โชคดีที่วันนี้ไม่ต้องทำงาน(พุ่งนี้มึงตายยT T)
โชคดีที่ได้เจอสองหนุ่มคิวทอง
ขอบคุณวันโชคดีของเรา : ))

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to นานปีเจอที

  1. 1 from 2 says:

    We care so we talk like that but think too little, I’m sorry
    Explanations sometimes can’t beat results.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s