วันปวดขี้

เป็นอีกวันที่อยากจดจำ
เริ่มต้นวันนี้ด้วยความนอยเล็กน้อย
ที่ตั้งนาฬิกาปลุกแล้วไม่ตื่น
ทำตัวเหี้ยๆด้วยการตามใจตัวเองแล้วนอนต่อ
ก็เลยไม่ได้ทำงานตามแผน
โชคดีแม่ต้องออกไปซื้อยาอยู่แล้วเลยบอกว่าจะไปส่งที่ออฟฟิศ
ได้เวลาออกช้าอีกหน่อย เลยเปิดคอมทำงาน
ปวดขี้
แต่เอาน่ะ ทำงานก่อน
ออกจากบ้านโดยไม่ได้ขี้
ระหว่างการเดินทางนึกในใจว่าเอาตั๊มมารึยังนะ
นึกๆก็เห็นภาพตัวเองเอาตั๊มใส่กระเป๋าเรียบร้อย
นึกดีใจว่าโอ้วโชคดีจริงๆฉันไม่ลืม

ไปถึงออฟฟิศหาตั๊มไม่เจอ
ล้วงกระเป๋าจนเกลี้ยง กระเป๋ากางเกงสองข้าง
อย่างไรก็ไม่พบ เซ็งสัด!
ทำไม?? อุตส่าห์ดีใจ
ว่าแล้วเชียว
เห้อออ
โอเค ทำใหม่
พอทำเสร็จก็ลุกขึ้นเปลี่ยนท่านั่ง
แก้มก้นพบวัตถุต้องสงสัยอยู่ที่กระเป๋ากางเกง
ตั๊มฉันนั่นเอง
อยากจะขำ5555

ปวดขี้55
แต่ส้วมออฟฟิศมันไม่อำนวยจริงๆ

ตัดภาพไปตอนเย็น
ขณะกำลังจะเดินทางออกไปประชุมสยาม
เซฟไฟล์งานใส่ตั๊มเตรียมตัวเรียบร้อย
บึ่งออกไปเรียกมอไซค์
ขึ้นรถออกเดินทาง
สองนาทีต่อมาระลึกได้ว่าเอาตั๊มมายังวะ
ลองหาลวกๆไม่พบ
“พี่ๆแป๊บนึงนะคะ กลับไปแป๊บนึงได้มั้ยคะ ลืมของ”
555
วิ่งกลับเข้าออฟฟิศ
เพื่อนๆทัก”อ้าวกวางกลับมาเร็วจัง”
เออๆกุลืมตั๊ม เกือบไปแล้วไง555

เดินทางไปถึง
เจอผู้เข้าร่วมประชุม
แต่ละคนหลุดออกมาจากหนังฮิปฮอป
น่ากลัวโพดๆ5555
ช่างมันเรื่องประชุม
เลิกประชุมฉันเดินกลับบ้านผ่านสยามสแควร์
แปลกดีเหมือนกัน
ทำไมคนที่อยู่ใกล้สยามแต่รู้จักสยามน้อยยยยยที่สุดอย่างฉัน
ถึงต้องมาทำโปรเจคสยาม??

คงเป็นพรหมลิขิต ห้าห้า

เลือกเดินข้างหน้าช่วงนึงเพราะอยากกินไก่ทอด
ที่ทึกทักเอาเองว่าบนทางเท้าที่เต็มไปด้วยร้านรวงพวกนั้นจะมีซักร้าน

แม้ว่าโปรเจคนี้จะทำให้ฉันรู้จักมันมากขึ้น
แต่ก็ยังนับว่าน้อยอยู่มาก
สยามมีมิติเกินกว่าที่จะเข้าใจได้ภายในวันสองวัน
นี่เดือนกว่าแล้ว
ฉันก็ยังเข้าใจไม่หมด

การพยายามเข้าใจผอ.ทรัพย์สิน หรือ ผู้จัดการต้น
ไม่ได้ทำให้ฉันเข้าใจทั้งหมด

แต่การพยายามเข้าใจแม่ค้าแผงลอย วินมอไซค์
ก็จะทำให้ฉันไม่จริงใจกับผอ.

แล้วก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมดอยู่ดี…..

คนเดินถนนพวกนี้เค้าคงขายของเพื่อเลี้ยงตัวเอง
เลี้ยงใครอีกกี่คนที่บ้านไม่รู้
ไก่ทุกน่องลูกชิ้นทุกไม้มันมีความหมายกับเค้า
เค้ามาที่นี่เพราะมันมีช่องว่างของโอกาส

วันนี้คุณต่อพูดคำว่า”โหยหาโอกาสของลมหายใจ”

ฟังแล้วโคดสะเทือนใจ อืมมม

แต่ใครเล่าในบอร์ดจุฬาจะแคร์จุดนี้?

ช่างมัน

สรุปว่าไม่มีไก่ทอด
ปวดขี้ เห้อ

เดินกลับบ้านต่อ
ผ่านพารากอน
คนเยอะจัง
คนไทยรวยหรอ? คนรวยเยอะขนาดนี้เลยหรอ?
คนมาใช้เงินเพื่อโชว์ความรวยของตัวเองที่พารากอนหรอ?
หรือเค้าใช้พารากอนเป็นทางผ่านเหมือนเรา?
แล้วคนหลังแผงลอยพวกนั้นล่ะ???

อืมมม คงไม่ใช่เรื่องที่เราจะทำอะไรได้
ฉันไม่ได้มีความตั้งใจที่จะทำอะไรเพื่อสังคมขนาดอ.กชกับพี่ชล
ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเดอะเกรทแลนด์สเคปอาร์คิเตคผู้ยิ่งใหญ่

ปวดขี้แต่ก็หิว
สองทุ่มแล้วแม่รออยู่
โอเค รีบเดิน กลับไปกินข้าวบ้าน

เดินออกประตูพารากอนถามคุณยามที่ประตูว่ามีรถกอล์ฟใช่มั้ยคะ
คุณยามยืนยัน
คุณยามน่าจะจำฉันได้แล้ว ถามทุกทีเลย555
มีคนนั่งรออยู่แล้วสองคน
อะไรบางอย่างทำให้ฉันเลือกนั่งม้านั่งอีกตัวที่ห่างออกไป

รออยู่ซักพักก็มีครอบครัวไฮโซตัวจริง(ขอเรียกอย่างนั้น) คุณหญิงพ่อมากับคูณหญิงแม่ใส่สร้อยคอเพชรพลอยเส้นเบอเริ่ม จูงมือคุณหนูลูกทูนหัวในชุดนร.โรงเรียนเครือเซนต์ๆกับเสื้อกันหนาวลายเสือดาว มานั่งข้างๆฉัน ไม่นานก็มีราชรถวอลโว่สีดำล้างสะอาดขัดเงาแว๊บบมาเกย สามพ่อแม่ลูกไฮโซทยอยกันขึ้นรถ โดยคุณลูกถูกบีบอยู่ตรงกลาง คือนั่งข้างหลังกันทั้งสามคน

อย่างนี่เองที่แม่สอนให้ฉันนั่งข้างคนขับเสมอมา

ซักพัก นานเหมือนกัน
คุณยามดูลุกลี้ลุกลนถือวอวิ่งไปมาส่องรถกอล์ฟ55
คุณผู้หญิงหนึ่งในสองคนที่มาก่อนฉันลุกขึ้นยืนมองซ้ายขวา
มีผู้หญิงคนที่สามเดินมาหาเธอแล้วนั่งลงข้างๆกัน
อ๋ออ เค้ามาด้วยกัน

คุณยามเดินมาพยักหน้ากับฉํนบอกว่ารถกำลังมาแล้ว
แล้วไม่นานรถก็มาตามคำบอก

ฉันเดินดุ่ยๆขึ้นไปนั่งข้างคนขับเหม่อลอยด้วยความหิวและปวดขี้ปนๆกัน

เสียงถกเถียงกึ่งโวยวายลอยทะลุความเหม่อลอยเข้าหูฉัน
คุณคนขับรถกอล์ฟบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเค้ามาก่อนฉัน
ผู้หญิงสามคนนั้นไม่เห็นว่าฉันมาตอนไหนและบอกว่าฉันแซง
ฉันชี้แจงว่าฉันมาหลังเธอทั้งสอง
แล้วฉันก็อ๋อด้วยตัวเองว่าเธอมาด้วยกัน
แล้วฉันก็ลงจากรถด้วยความเซ็งเล็กน้อย ไม่มาก
คุณคนขับรถกอล์ฟตะโกนมาหาฉัน
“แปบเดียวครับ”ก่อนยูเทิร์นรถกลับไป

คุณยามมาคุยกับฉันว่าผู้หญิงคนนั้นเค้ามาทีหลังไม่ใช่หรอ
ใช่สิ ฉันก็รู้ แต่คนอื่นไม่รู้นิ่ “ไม่เป็นไรค่ะ”

โลกมันก็อย่างนี้รึป่าว
เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นทุกวัน
แค่วันนี้มันเกิดกับฉันและฉันขี้เกียจเถียง ขี้เกียจมีเรื่อง
เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นทุกวัน
และมันก็แค่ต้องมีคนนึง ย อ ม
ไม่งั้นก็มีเรื่อง555

แปบเดียวจริงๆแล้วรถกอล์ฟก็กลับมา

ระหว่างทางเดินกลับ
บนสะพานลอยมีลุงขอทานคนนึง
สภาพดูห่อเหี่ยวหมดอาลัยตายอยากผอมซูบไร้เรี่ยวแรงแม้จะนั่งให้ตรง
ถ้านี่เป็นเทคนิกเรียกร้องความสงสารของขอทานทั่วไป
ลุงคนนี้ก็ทำได้ดีมากทีเดียว

ลงจากสะพานลอยนึกถึงไก่ทอดหน้า7ที่ชื้อเล่า
ลองเดินไปหาซื้อ
ได้มา1ปีกเล็กๆของฉันเองกับ1น่องและ1ข้าวเหนียว
หยิบน้ำจิ้มให้ด้วยอะ

เดินขึ้นบันไดสะพานลอยกลับไปวางให้คุณลุง
คุณลุงส่งเสียงขอบคุณครับเบาๆ
หางตาเหลือบไปเห็นน่องไก่ทอง1อันวางอยู่ข้างๆขันของคุณลุง
ใครนะใจตรงกับฉัน55
ดีแล้วมีสองอันคุณลุงจะได้อิ่มหน่อย

เดินกลับคอนโดกินไก่ระหว่างทาง
หน้าบ้านร้างหลังใหญ่ริมถนนมีลูกแมวตัวเล็กเต็มไปหมด
กับผู้หญิงใจดีคนนึงที่ฉันเห็นเธอหลายครั้งแล้ว
เธอเอาข้าวมาให้แมว

เธอใจดีจนน่ากลัวว่าจะโดนอะไรมิดีมิร้าย
ข้างไอ้ถนนมืดๆเปลี่ยวๆนี่เข้าซักวัน

เข้าปากซอยคอนโดไก่เหลือแต่กระดูก

หมาดำตัวใหญ่โผล่โพล่งมาจากไหนไม่รู้อ้าปากแห่กๆ
โคดน่ากลัวว่ามึงจะกัดกูใช่มั้ย
เปล่า มันจะกินกระดูกไก่เรา
เสียงเจ้าของตะโกนชื่อมันตามมาติดๆพอให้อุ่นใจได้บ้าง
“เค้ากินกระดูกไก่ได้มั้ยคะ””กินได้ค่ะ”
ฉันถามอะไรไปวะ
ถ้าหมาไม่กินกระดูกไก่จะให้กินกระดูกกุ้งหอยปูปลาที่ไหนนน
แค่เคยได้ยินมาว่ากระดูกไก่แทงลำไส้หมาตาย
จำอะไรแต่เรื่องพวกนี้ก็ไม่รู้

ขึ้นมาถึงห้อง
ขี้เป็นกิจกรรมแรก
แม่งเอ้ย วันห่วยๆอึดอัดหม่นหมองเพราะขี้เต็มท้อง
ขี้อยู่ในท้องนานถูกลำไส้ดูดน้ำกลับจนแข็งบาดตูด
โคดแย่55
แต่การได้ออกก็ดีที่สุดละล่ะ

ขี้เสร็จแม่บอกให้เอาถุงขนมปังหกไปแลกหนึ่งที่7
เห้ออ เหนื่อย โอเค ไปก็ได้

เดินย้อนกลับทางเดิมไป7
ภาระกิจไม่สำเร็จเพราะขนมปังหมด
ขากลับเดินผ่านหน้าร้านส้มตำตีนสะพานลอย
ขายดีลูกค้ายืนออเยอะเชียว
หางตาเหลือบไปเห็นคุณลุงขอทานยืนนับเหรียญจ่ายค่าส้มตำอยู่

อืมม ลุงเค้าคงไม่อิ่มจริงๆ

ขากลับเดินผ่านหน้าโรงแรมเฟิร์สท์
มีคุณลุงอีกคนกายภาพผ่ายผอมคล้ายลุงขอทาน
แต่เค้าเดินถือถุงใบใหญ่มือนึง
อีกมือล้วงเปิดถุงขยะที่พนักงานเอาออกมาวางหน้าโรงแรม
เค้าคงเก็บขยะขาย

เห็นแล้วก็เหมือนถูกต่อย

ก็คิดมาตลอดว่าขอทานที่นั่งขออยู่เฉยๆไม่สมควรได้อะไร
เพราะเค้าไม่พยายามทำอะไรเลย
แล้ววันนี้้เป็นบ้าอะไรวะพัชรา

ไม่เป็นไรนะ ตั้งสติหน่อย
ไม่เอาอีกแล้วนะ

ทีเดียวพอ

อย่าโง่ๆ

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s