พฤหัสที่2ของชีวิตซาลารีมัง

19:25@23ครีมแดง on the way back home

วันนี้กลับบ้านเร็วที่สุดตั้งแต่เริ่มงานมา

ฉันอยากทำตีฟมือ ฉันมึนกับskpและcad
ฉันทำงานช้าเกินไป
ฉันรู้สึกว่ามีงานต้องทำตลอดเวลา
งานเก่าไม่เสร็จ งานใหม่มา งานใหม่ไม่เสร็จ งานใหม่กว่ามา
ฉันรู้ดีว่ายังไงมันก็จะผ่านไปได้
แต่ก่อนงานเก่าจะผ่าน งานใหม่ก็มาอีก แล้วงานใหม่กว่าก็มาอีก
แล้วเมื่อไหร่มันจะผ่านไป??
ฉันทิ้งให้แม่ทำกับข้าวคนเดียวแล้วไม่กลับไปกิน
ฉันไม่มีเสาร์อาทิตย์ที่สบายใจ

ถึงจะยังไม่แน่ใจนักว่าฉันชอบงานแลนด์จริงป่าว
แต่ฉันแน่ใจว่าฉันไม่ได้ต้องการชีวิตแบบนี้
บางทีที่มันสนุก
แต่ทุกๆทีมันคือความกดดันและความเครียด

ฉันไม่มีความสุข

ฉันควรจะอดทนไว้ก่อนรึป่เปล่า มันจะเปลี่ยนจริงรึเปล่า
ฉันควรอดทนไปอีกนานเท่าไหร่
ฉันกำลังเสียเวลาอันล้ำค่าไปทุกๆนาทีรึเปล่า

วันนี้อ.พูดถึงโปรเจคสนามเด็กเล่นที่จะขอทุนสสส.มาทำ
มันน่ารักและฉันอยากทำ
ไม่ใช่สิ ฉัน คง อยากทำ ถ้าไม่ได้มีงานล้นทับตัวอยู่ตอนนี้
แต่อย่างว่าแหละ ถ้างานออฟฟิศไม่เยอะพอ
เราจะมีปัญญาไปช่วยคนอื่นฟรีๆได้ไง

เช้งบอกว่า
เกิดมาครั้งนึงอยากรู้สึกว่าได้ทำอะไรที่เป็นประโยชน์กับคนอื่นบ้าง

อืมม นั่นอาจเป็นเหตุผลนึงเหตุผลแรกที่ทำให้ฉันอยากมาที่นี่
แต่เอ๋ ตอนนี้ความตั้งใจดีพวกนั้นมันหายไปไหนหมดนะ
ฉันคงคิดถึงแต่ตัวเองมากเกินไป
จนลืมคิดถึงคนอื่นไปแล้ว
แต่คนอื่นที่ฉันจะคิดถึงได้ในตอนนี้
ก็คงจะเป็นคนอื่นในครอบครัวมากกว่าคนอื่นอื่นที่ไหน

แต่ทำไงล่ะ
ตัวเองยังเอาไม่รอด
จะไปช่วยใครได้
ใจตัวเองยังทำให้มีความสุขไม่ได้
จะไปให้ความสุขใครได้
ฮะ พัชรา ฮะะะะ

-*-

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s