ป๊อดว่ะ

ทำไมฉันดื้อนักนะ
ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ควรรู้ก็ยังอยากรู้
ทำไมถึงมีความพยายามกับอะไรไร้สาระได้มากขนาดนั้น
ไอ้สิ่งที่ควรทำกลับไม่ทำ-*-
บีบหัวใจจริงๆให้ตายสิ

รู้แล้วว่าความจริงอาจต้องแลกด้วยความจริง
แต่ฉันมันใจเสาะ โอเคปะ

เป็นอะไรไปพัชราาาา

เวลาที่รู้สึกแย่ๆแบบนี้
คำสั้นๆจากคนบางคนก็ทำให้หัวใจพองโต

เปล่าๆ ไม่ใช่หัวใจพองโตแบบถุงลมพองโตหรอก555

แล้วก็ไม่ใช่หัวใจพองโตแบบตอนม.ปลายด้วย

มันแค่เหมือนต้นหัวใจทศกัณฑ์เหี่ยวๆนึกออกมั้ย
แล้วก็อยู่ดีๆก็ได้น้ำ น้ำหนึ่งหยด สดชื่นนน ห้าห้า

อืมม

แค่นี้แหละ
คราววนี้หนังเกาหลีช่วยเธอได้อีแล้วนะพัชรา555

ไปละ
บายๆ

ปล.1อยากดูalwaysจัง หนังที่ว่อนอยู่ในเฟสบุค
หวังว่าจะได้ร้องไห้ในโรงซักหน่อย แต่สงสัยคงไม่มีโอกาส
ปล.2ผอ.เป็นคนพูดน้อย ดึกแล้วนางเอกยังไม่กลับ
ผอ.กลับเข้ามาเอางาน บังเอิญได้ยินนางเอกคุยโทรศัพท์กับลูก
ว่าวันนี้เป็นวันเกิดนางเอก นางเอกอวดลูกว่าคนที่บริษัทจัดปาร์ตีวันเกิดให้ใหญ่โต
นางเอกได้กินเค้กด้วย แต่เสียดายที่ไม่ได้เหลือไว้ให้ลูกกิน
ทั้งๆที่จริงๆแล้วไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเป็นวันเกิดนางเอก ไม่มีปาร์ตี ไม่มีเค้กใดๆ
ผอ.บอกสุขสันต์วันเกิดแล้วจากบริษัทไป
ผอ.ขับรถผ่านร้านเค้ก ผอ.ซื้อเค้กกลับมาให้นางเอกที่บริษัท
บอกให้กลับไปกินกับลูก เห็นว่าดึกแล้วเลยขับรถพานางเอกไปส่งด้วย
:’)
ผอ.น่ารักจัง
ปล.3เธอรู้ตัวมั้ยว่าเธอน่ะน่ารัก ฉันไม่บอกเธอหรอก ห้าห้าห้า

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s