ผู้ชาย4+1คน(ไม่ใช่concertนะ!!)

เวลานี้ฉันควรจะพิมพ์บุคมากกว่าพิมบล็อก5555
แต่ว่านะ ฉันอยากจะเขียนถึง”ยิ้ม”ของพวกเค้าเป็นพิเศษ ช่าย…
ยิ้มของผู้ชาย4+1คน
ยิ้มของพวกเค้าทำให้ฉันยิ้มได้

1.คุณณรงค์ จริงๆแล้วพวกเราเรียกเค้าว่า ณรงค์ เฉยๆ555
ณรงค์เป็นคนขายผัก
ณรงค์จะเข็นรถขายผักมาหน้าบ้านทุกวันจันทร์-ศุกร์ตอนเที่ยงๆ
แต่บางจันทร์ก็ไม่มาเพราะขี้เกียจ55
ณรงค์จะพูดว่า”ผักมาแล้วเจ๊…”(เค้าเรียกแม่ฉัน)
บางทีผักของณรงค์ก็ไม่สวย แต่ณรงค์จะขายถูกเสมอ
แล้วก็จะชั่งเกินๆแล้วบอกว่าพอดี555
ณรงค์เป็นคนพูดน้อยแต่ยิ้มเก่ง
ตอนที่ณรงค์ยิ้มเค้าหล่อพอๆกับพระเอกหนังเลยทีเดียว: )

2.คุณคนเก็บขยะ เราไม่เคยถามชื่อเค้า เค้าเป็นพนักงานราชการ
เข็นรถเข็นขยะที่มีกระบุงอันเขื่องอยู่ข้างหลัง
มาเก็บขยะบ้านเราทุกวันตอนทุ่มกว่า
เค้าพูดน้อยและยิ้มน้อย แต่น่ารัก
จริงๆเค้าไม่เคยทำอะไรให้พวกเราเป็นพิเศษหรอก
แต่ทำไมเราถึงชอบเค้ากันนักก็ไม่รู้
แม่ให้อั่งเปาเค้าทุกๆตรุษจีน เราให้ขนมเค้า
พวกตุ๊กตากับรองเท้าเด็กที่ๆพวกเราใส่ไม่ได้แล้ว
เราก็ให้เค้าหมด(เค้ามีลูกสาว)
อ๋ออ เราคุยกันว่าเค้าหล่อไง55555
หล่อจริงๆ หล่อกว่าณรงค์อีก เป็นพระเอกหนังได้อีกแล้ว555
อืมมม แม่บอกว่าแม่ชอบที่เค้าจะถอดถุงมือแล้วไหว้ทุกครั้ง
ก่อนที่จะรับของที่แม่ให้
แม่ไม่ได้บอกว่าทำไม ฉันเลยเดาเอาเองว่า
ไม่ใช่แม่รังเกียจความสกปรกของขยะที่ถุงมือเค้าหรอก
แต่แม่ชอบความอ่อนโยน อ่อนน้อมถ่อมตน ของเค้ามากว่า

3.คุณโอ๊ต พี่ยามบ้านใหม่
คุณโอ๊ตตัวดำฟันขาวอ้วนๆ
เค้าจะยิ้มโชว์ฟันขาวทุกครั้งที่เปิดประตูให้เรา
เค้าเคยมาช่วยพวกเราต่อวงจรประตูรีโมทที่บ้านหลังน้ำท่วม
เพราะเค้าจบวิศวะอาชีวะมา
ตอนนี้กำลังเรียนนิติรามอยู่ เจ๋งป่ะหล่ะ!!
เค้าเคยแย๊บๆว่าจะลาออกไปทำงานอย่างอื่น
สงสัยจะงอนตอนที่แม่ไปถามว่าเค้าชื่ออะไร
เพราะพวกเราจำชื่อยาม2-3คนสลับกัน
ทั้งๆที่คุณโอ๊ตก็ไปช่วยเราที่บ้านเกือบทั้งวัน
(สมองห่วยพอกัน3แม่ลูก)
แต่พอแม่ซื้อของที่ตลาดไปให้เค้ากินบ่อยๆเค้าก็เลยไม่ไป
…อาจจะไม่ใช่55 ก็ไม่รู้ทำไม กลายเป็นว่าตอนนี้เค้าไม่ไปแล้ว
ช่วงน้ำท่วมคุณโอ๊ตกับพี่ยามอีก2คนอยู่ช่วยเฝ้าหมู่บ้านตลอดเลย
เค้าว่าขึ้นไปนอนกันบนหลังคาป้อมยาม
ซึ้งใจจริงๆ
สรุปว่าคุณโอ๊ตไม่หล่อเหลาเหมือนผู้ชาย2คนแรก
แต่ยิ้มของเค้าก็น่ารักพอที่จะทำให้ฉันต้องยิ้มตอบไปทุกครั้ง
ฉันอยากมียิ้มแบบคุณโอ๊ตบ้างไม่รู้ต้องทำยังไง

4.คุณลุงขายกูช่ายทอด อร่อยมาก555555
คุณลุงทำงาน6วันเว้นวันจันทร์
ขายดีมากกก หมดเร็วตลอด
คุณลุงอายุประมาณ60กว่า70ได้แล้วมั้ง
ผอมๆแต่ยังคล่องแคล่ว กระฉับกระเฉง
ทอดกูช่ายฉับๆ น้ำมันกระเด็นจนมือแขนแดงไปหมด
เต่เค้าก็คงชินแล้ว อาชีพเค้านี่เนอะ
คุณลุงเป็นคนพูน้อย แล้วก็ไม่ชอบให้ลูกค้าพูดมากลูกค้าเซ้าซี้
ฉันเคยคิดว่าที่ลุงยังทำงานอยู่จนอายุป่านนี้
เพราะลุงรักในงานที่เค้าทำ แต่หมีบอกว่าไม่ใช่
ลุงเคยหายไปเป็นเดือน
หมีเล่าว่าลุงป่วยหายไปรักษาตัว
ลูกไม่ช่วยเลย ทุกวันนี้ลุงต้องทำมาหากินเลี้ยงตัวเอง
อืมมม แต่เราก็ไม่รู้หรอก…อื่นๆอีกมากมายป่ะ…
ฉันแทบไม่เคยเห็นลุงยิ้มเลย แต่มีครั้งนึง
มีรายการทีวีไปถ่ายร้านลูกชิ้นปลาในซอยที่ลุงขาย
เจ้าของบ้านที่ลุงใช้พื้นที่หน้าบ้านเค้าจอดรถเข็นขายกูช่าย
ตะโกนคุยกับลุง
“เดี๋ยวเรียกให้เค้ามาถ่ายกูช่ายที่อร่อยที่สุดในโลก”
“โอ๊ย อย่าๆ”
“แค่นี้ก็ทำไม่ทันแล้วใช่มั้ย”
“ขายเรื่อยๆอย่างนี้ก็ดีแล้ว”
แล้วลุงก็อมยิ้มน้อยๆ
จุดนั้นลูกค้าที่ยืนต่อคิวกูช่ายอยู่ก็ยิ้มกันถ้วนหน้า

+1 คุณวิลาศ คุณวิลาศเป็นเพื่อนโซ๊ยเจ็กตอนอยู่มัธยม
แต่โซ๊ยเจ็กชอบเรียกเค้าว่า ไอ้วิปลาศ
ฉันไม่ขำ
ทุกวันนี้คุณวิลาศเป็นคตัวผอมสูงผอมมากเหมือนกระดูกเดินได้
เค้าดูแก่กว่าโซ๊ยเจ็กซัก20ปี
เค้าเป็นคนขายสายรัดลังกระดาษ
ที่ดูอ่อนล้าโรยแรงตลอดเวลา
อย่างน้อยก็ทุกครั้งที่ฉันเห็น
เค้าจะเข็นรถเข็นคู่ใจคันนั้น เดินหลังค่อมๆ
มองซ้ายมองขวาช้าๆ บางทีก็เดินมาหน้าบ้าน
ถามว่าเอาสายรัดมั้ย
แค่คิดถึงเค้าฉันก็เหนื่อยแล้ว
ฉันมักจะคิดเพ้อเจ้อไปว่าชีวิตของเค้าที่ฉันไม่เห็นจะเป็นยังไง
บ้านของเค้า ครอบครัวของเค้า เค้าอยู่กับใครบ้าง
เค้ามีลูกเมียมั้ย คิดไปไกล……
วันนึงฉันเห็นเค้าด้วยท่าทางเดิมๆบนถนน
แล้วฉันก็คิดบ้าอะไรไม่รู้ วิ่งไปซื้อน้ำส้มแฟนต้า
(ตอนแรกจะซื้อแป๊ปซี่แต่หมด)ใส่น้ำแข็งถุง
แล้ววิ่งกลับไปให้เค้า
หลอกเค้าว่าซื้อมาผิด ไม่มีคนกิน
ช่วยกินหน่อยนะ ไม่มียาพิษ5555
ก็รู้สึกผิดนิดนึงที่พูดไปอย่างนั้น
ตอนที่เค้าทำหน้างง แล้วบอกว่าไม่เอา เค้าซื้อเองได้ : (
แต่สุดท้ายก็ทำหน้าหนายัดเยียดให้เค้ารับไปจนได้
รู้สึกแปลกๆว่าตัวเองทำอะไรลงไปวะ
ขาดสติมาก ไม่ได้คิดเลยว่าเค้าจะรู้สึกยังไง
แย่นะ!!!

อืมมม ผู้ชายคนสุดท้ายนี้ ฉันไม่เคยเห็นยิ้มของเค้าเลย
ก็เลยคิดว่ายิ้มของเค้าต้องทำให้ฉันยิ้มได้แน่ๆ
แค่ขอให้ยิ้มเท่านั้น

จริงๆมียิ้มของผู้ชายอีก2คนที่ฉันคิดถึง
แม้ว่ายิ้มของเค้าจะไม่ได้ทำให้ฉันยิ้มได้ก็เถอะ
ไม่เขียนจะดีกว่านะ ห้าห้า

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s