ไม่วิกฤตบ้างก็ได้เว่ยย

วันนี้ฉันไม่วิกฤต : D

ทำงานเลทไปจากที่ตั้งใจไว้เกือบชั่วโมง
เกือบสองทุ่มถึงได้ออกจากบ้าน รู้สึกว่าเราช้าแล้ว
ถ้าไปช้าคนจะเต็มร้านแล้วงานของเราก็จะต้องไปต่อคิวท้ายๆ
เราจะต้องอยู่ถึงเที่ยงคืน หรือไม่ก็ต้องรอไปถึงพรุ่งนี้

ก็เลยวิ่งสุดใจ ถึงสถานีรถกำลังจะออกพอดี ดีใจ
แต่เหนื่อยมาก55 หัวใจเต้นเร็วโคตร
ได้เขียนไดอะรี่บนรถ รู้สึกว่าไม่ได้เขียนมานานนนนมากกกก
จนมันไม่น่าเรียกว่าไดอะรี่แล้ว

พอถึงลาดพร้าวไอ้เราก็ลงไป ติ๊ดบัตรออกไป
แล้วก็พบว่ามันแหม่งๆนะ เอ…

ถามพี่ยามว่าเซ็นทรัลลาดพร้าว..จึงได้ความว่า
“ลงพหลโยธินออกประตู3 นั่งไปอีกสถานีนึงอะหนู”
-*-
เอ๊ะ? แต่เราไม่ได้ไปเซ็นทรัลลาดพร้าวนิ่
โทรถามลูปดีกว่า
“ไม่ได้ลงลาดพร้าว ลงพฟลโยธิน นี่แกไปผิดหรอ”
โอ้ยย เออ ผิดๆ ผิดก็ผิด

นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันนั่งใต้ดินมาอัดเพลท
แล้วก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันลงผิด ฉันมันห่วย
ติ๊ดบัตรเข้าไปใหม่ลงไปรอรถไฟอีกครั้ง อีก6นาที
ถ้ากูรู้ว่าจะเป็นอย่างงี้กูไม่ต้องวิ่งให้เหนื่อยก็ได้มั้งงงง
แมร่ง อุตส่าดีใจที่จับรถไฟทัน
ที่ไหนได้ต้องมารออีกคัน ตายละป่านนี้คนจะเยอะไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้วว

เห้ออ เธอมันห่วยมากจริงๆนะพัชรา
หงุดหงิดงุ่นง่าน
ไปถึงร้านอัดรูปไม่เจอใครเลย
ตอนแรกคิดว่าเรามาช้า คนอื่นเค้าทำเสร็จกันไปตั้งนานแล้ว
ร้านเขียนให้ได้รูป5ทุ่มครึ่ง แล้วบอกอีกว่าเซ็นทรัลปิด3ทุ่ม
ซึ่งตอนนั้นก็จะ3ทุ่มอยู่แล้ว ฉันคงไม่มีที่ไป
ต้องนั่งอยู่ที่ร้านคนเดียวเงียบๆจนถึง5ทุ่มครึ่ง

นั่งได้แปบเดียววรินก็เข้ามากับพี่เต้ย
เย่ ฉันไม่ต้องนั่งเงียบๆคนเดียวแล้ว
ระหว่างที่คุยกับวรินก็มีเพื่อนทยอยกันเข้ามา
เราไม่ได้มาช้า แต่เรามาเร็ว โหะๆๆ

4ทุ่มกว่าก็ได้งาน เอาไปตัดขอบขาวเอง
ตัดไปตัดมาก็พบว่ามันอัดเสียนิ่หว่า
เอาไปถามเค้าเค้าก็เปิดไฟล์เราดู
ปรากฏว่าเราcropไปไม่ดี เราผิดเอง
ห่วยอีกแล้ว ไอ้หน้าโง่ววว

แล้วเค้าว่าปริ้นท์อีกรอบสี่ก็ไม่เหมือนเดิม
จะวันนี้พรุ่งนี้ วันไหนๆ สีไม่มีทางเหมือนเดิมเป๊ะได้อีก
แปลว่ามันจะไม่มีทางต่อกันเนียนได้อีก เห้อออออ

ห่วยได้อีก พัชราาา

แต่ฉันก็ตัดใจกลับบ้านดีกว่า
ช่างมัน ไว้ค่อนปริ้นท์ใหม่ตอนไฟนอล

ขากลับรถร้างมาก ก็พอจะเข้าใจได้นะเพราะมันรอบสุดท้ายแล้ว
ตอนเดินอยู่แถวหน้าร้านคุณตัวหลังบ้านดูเวลาเที่ยงคืนพอดี

รถเมล์ยังมีคนนั่งอยู่แลย

เห็นฟุตบาทที่ปาดเป็นrampแล้วก็นึกถึงตอนที่กู๋ไซขี่ขึ้นฟุตบาทซอกแซก
ฝ่ารถติดหฤโหดพาเราไปส่งงาน

บางทีเวลาคิดถึงพวกเค้าก็อยากจะร้องไห้นะ
จริงๆนี่คือโอกาสที่เหมาะมาก
อยู่คนเดียว กลางคืนด้วย มืดๆ ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครสนใจ
แต่มันก็ร้องไม่ออกว่ะ
ทำไมไม่รู้ หรือว่าเรามันใจแข็งเกินไป?

ถ้าได้ร้องไห้บ้างนานๆทีมันก็อาจจะดี
เหมือนที่ไอ้หมีชอบทำ มันคงรู้สึกได้ปลดปล่อยดี
แต่คนฟังมันร้องนี่สิจะบ้า เพราะกล้วว่ามันจะเป็นบ้าไปจริงๆ

ทำไมคนเราชอบทำตัวให้มันดูมีปัญหา
โลกนี้มันยังมีปัญหาไม่พอใช่มั้ย?
(ฉันพูดอย่างนี้กับไอหมีแล้วก็มาสำนึกทีหลังว่าเราพูดแรงไปป่าววะ-*-)
ทำไมชอบทำตัวคนอื่นเป็นห่วง
ฉันไม่ชอบเลย

พวกชอบทำเป็นห่วงคนอื่นไปหมด แต่ตัวเองปล่อยให้อ่อนแอ
ปล่อยให้มีปัญหา
แล้วมาบอกว่า ถ้าหมีตายก่อนพี่กวางต้องดูแลแม่ด้วยนะ
หมีคิดว่าหมีคงเป็นโรคอะไรซักอย่าง หมีคงอายุสั้น
โอ้ย ไอ้บ้า เป็นไรมากป่ะะะะ

(มากๆอะ)

ช่างเหอะ
สรุปว่าวันนี้ถึงจะห่วยสองต่อ
แต่ก็ไม่วิกฤตนะ เย่!!

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s