ความรู้สึกจากภูเก็ต

วันนี้เจอพ่อแม่ไหมอีกครั้งก่อนที่พวกเค้าจะกลับบ้าน
พ่อไหมกอดอำลาไหมแน่นๆและหอมไหมสองสามฟอด
ทำให้คิดถึงพ่อขึ้นมาจับใจ

…..

จริงๆก่อนตอนที่เลือกจะมาภูเก็ต
ฉันไม่เคยคิดว่าฉันจะคิดถึงบ้านเลย
แต่อะไรอะไรมันก็ไม่แน่นอนอย่างนี้เอง

วันดีคืนดี พ่อก็จากเราไปเฉยๆ
ไม่มีการเตรียมตัว
ไม่มีคำเตือน
ไม่มีคำลา
ไม่มี
กอดครั้งสุดท้าย
อ้อ มี แต่พ่อไม่รู้สึกแล้ว ฉันกอดพ่อได้เพียงฝ่ายเดียว
ในวันที่พ่อรู้สึกและกอดฉันได้  ฉันกอดพ่อน้อยเกินไป

…ทำให้ต้องมาเสียใจในวันที่สาย

อยู่ดีๆก็รู้สึกว่าตัวเองใจเด็ดนะ
กล้าจากบ้านมาอยู่ไกลถึงภูเก็ตตั้งสี่สิบวัน
ณ ตอนนี้ฉันพึ่งรู้สึกได้ว่ามันนานมากเลย

เวลาผ่านไปช้าาาาาเหลือเกิน

คงเป็นเพราะพึ่งวันแรกๆด้วยล่ะมั้ง
มันคงจะเร็วขึ้นในวันถัดๆไป
ฉันหวังว่าอย่างนั้น…

 

 

แม่บอกว่าพ่ออยู่กับฉัน
ฉันหวังว่าอย่างนั้น…
ใช่สิ ในเมื่อฉันคิดถึงพ่อ พ่อก็ต้องอยู่ในใจฉันเสมอ
ของมันแน่นอนอยู่แล้วว :’)

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s