แม่ว่าโอกาสหายากกว่าเงิน

เมื่อเช้าดูข่าวน้ำท่วมที่ภาคใต้
สรยุทธลงไปจัดรายการบนโต๊ะกลางถนน
ฉากหลังเป็นเมืองที่ถูกน้ำท่วม
 
ปีนี้มันหนักจริงๆนะ
เหมือนที่วรินบอก
ว่าเห็นภาพในหนังลอยขึ้นมาเป็นฉากๆ
แผ่นดินทรุดบ้างหละ
พายุหนักบ้างหละ
น้ำท่วมบ้างหละ
สงสัยคงอีกไม่นานแล้ว…
 
อะไรบางอย่างดลใจ
ให้อยากไปช่วยเค้าจัดของที่กาชาด
ทั้งๆที่ตอนแรกก็ยังไม่แน่ใจเลย
ว่าเค้าจะมีอะไรให้เราทำรึป่าว55
แต่ก็เดาเอาว่ามีเรื่องอย่างงี้
กาชาดคงไม่อยู่เฉย
 
สุดท้ายก้อได้ไป
 
เป็นครั้งแรกของฉันกับเพื่อนอีกหลายๆคน
ด้วยความหวังที่ว่า
มันจะไปถึงเขา
และจะทำอะไรได้บ้าง
ในช่วงเวลาหนักๆแบบนี้
 
 
 
 
ที่ลอนดอน
มีข่าวพยากรณ์ว่าวันนี้หมอกจะลงจัด
หลังหกโมงเย็นจะไม่ให้รถวิ่งบนถนน
บริษัทห้างร้านทุกแห่งปิดทำการก่อนเวลาปกติ
เช่นกัน บริษัทของพอลลี่เลิกงานตั้งแต่4โมง
พอลลี่นั่งรถไฟใต้ดินออกจากบริษัท
มาถึงสถานีที่ใกล้บ้านที่สุด
แต่ถึงกระนั้นในวันปกติ
พอลลี่ก็ยังต้องใช้เวลาเกือบครึ่งชม.
จากสถานีรถใต้ดินกลับบ้าน
เมื่อพอลลี่เดินขึ้นจากรถใต้ดินมาสู่ท้องถนน
หมอกก็เริ่มลงมาบ้างแล้ว
ยิ่งเดิน ยิ่งเดิน หมอกยิ่งลงจัด
เธอเดินช้าลงเพราะความหนาว
ลมแรง และยังต้องระวังทางด้วย
ยิ่งเดิน ยิ่งเดิน ก็ยิ่งหวาดกลัว
ในที่สุดเธอก็หยุดเดิน
พอลลี่มองไม่เห็นทาง
และเริ่มกลัวจนขาดสติ
จนไม่แน่ใจว่าเธอกำลังอยู่ที่ไหน
เธอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา
จนในที่สุดเท้านั้นก็หยุดและเอ่ยถาม
"มีใครอยู่ตรงนั้นมั้ย"
เป็นเสียงชายแก่ๆที่ฟังดูไม่มีพิษมีภัย
"มีค่ะ คุณลุงพอจะทราบมั้ยคะว่านี่ถนนอะไร"
"เรื่องชื่อถนนลุงไม่ค่อยแน่ใจนักหรอก
ว่าแต่หนูกำลังจะกลับบ้านใช่มั้ย"
"ใช่ค่ะ บ้านหนูอยู่บนถนนanderson
ไม่ไกลจาตรงนี้เท่าไหร่หรอกค่ะ เพียงแต่…"
"อ๋ออ ถนนanderson มา ตามลุงมา"
ชายแก่คว้าข้อมือของพอลลี่
และก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว
พอลลี่ซอยเท้าตามด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย
เขาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่ครั้งสองครั้ง
"ตรงนี้ล่ะ หัวถนนanderson
ไปถูกรึยัง หรือจะให้ลงไปส่งถึงหน้าบ้านเลยมั้ย"
"ไม่เปนไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณลุง
ถึงตรงนี้หนูไปเองได้แล้วค่ะ
บ้านหนูอยู่อีกสองสามหลังถัดไปนี่เอง
คุณลุงเข้าไปแวะดื่มน้ำชาที่บ้านหนูก่อนมั้ยคะ
หนูอยากจะขอบคุณ"
"ไม่หละ ลุงต้องรีบไปช่วยคนอื่นต่อ
คงยังมีคนกลับบ้านไม่ถูกอีกหลายคน
โอกาสแบบนี้มีไม่บ่อย
ลุงต้องรีบไปทดแทนบุญคุณ"
 
 
 
ตอนแรกก้อว่าจะกลับตั้งแต่สี่โมงครึ่งแล้ว
แต่ถ้ากลับไปก้อคงเสียดายแย่
ยิ่งค่ำ คนยิ่งเยอะขึ้น
ทั้งเด็กทั้งแก่
ผู้ชายผู้หญิง
ตัวเล็กตัวใหญ่
คนไทยคนฝรั่ง
ทุกคนมาแบบไม่ได้นัดหมาย
ไม่มีใครเชิญ
ไม่มีค่าจ้าง
ไม่มีผลประโยชน์ใด
มีเพียงความห่วงใยและใจที่"อยากช่วย"
ก้อเท่านั้นเอง

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s