เมื่อฝนโปรยโรยละออง

กวีบทนี้ว่าด้วยฝนกับคนกับใจ
 
เมื่อฝนโปรยโรยละอองบนท้องทุ่ง
ใจคนกรุงคงเบื่อฝนทนหนักหนา
ใจคนปลูกปักต้นข้าวชื่นชีวา
เหนื่อยไม่ว่าหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน
 
เมื่อฝนโปรยโรยละอองนองทั่วถิ่น
ใครจะกินจะเที่ยวก็เปลี่ยวหงอย
ถนนเปียกรองเท้าเปื่อยเพียงฝนปรอย
ใจคนกรอยคอยเมื่อไหร่ให้ฝนซา
 
เมื่อฝนโปรยโรยละอองจากท้องฟ้า
หยาดน้ำตาจากหมู่เมฆดูหม่นหมอง
นั่งเงียบเงียบอยู่เหงาหงาเขาเฝ้ามอง
ลอยละล่องท่องไปใจเชือนชา
 
เมื่อฝนโปรยโรยละอองบนพื้นหญ้า
หยาดน้ำฟ้าสร้างชีวิตพิสิทธิ์สดใส
หอมกลิ่นกรุ่นอุ่นกลิ่นฝนชุ่มฉ่ำใจ
ฉันชอบฝนเพราะทำให้ใจชื่นบาน
 
ฉันชอบฝนเพราะทำให้ใจชื่นบาน
 
แล้วคุณหละคิดยังไงกับฝน:)

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s