ก่อนเปิดปีสามเทอมสอง(แล้วว่ะ)(แก่จังว่ะ)

แม่กลับมาแล้ว
แม่ไม่อยู่บ้านเก้าวันบ้านเงียบไปเยอะเลย
เงียบเหงา
ไม่รู้ว่าตอนที่ฉันไม่อยู่บ้านเงียบ.เหงา.อย่างนี้เหมือนกันรึป่าว
 
อะไรๆที่วางแผนไว้ก้อผิดแผนไปหมด
ฝนตก เรียนขับรถโทรมาcancleครั้งแล้วครั้งเล่า
ซักผ้า ไอ้หมีขี้เกียจ ก้อเลื่อนไปวันแล้ววันเล่า
ทำสมุด ไอ้กวางขี้เกียจ ก้อเลื่อนไปวันแล้ววันเล่า
วังหลัง เวลาไม่อำนวย ก้อเลื่อนไป เลื่อนไป เลื่อนไป
สุดท้ายก้อไม่ได้ไป
สุดท้ายก้อไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันซักอย่าง
เหมือนจะว่างมากก้อเลยฟุ้งซ่าน
แต่ก้อไม่ใช่ว่าว่าง
 
จิงๆคือเวลามันไม่พอ.ดี.
 
ไม่พอดีกับกิจกรรม กับฉัน กับเธอ กับเขา กับใจ ของเรา
หรือไม่ ก้อแค่ งี่เง่า ไปเอง??
 
ว่างจนกลับไปอ่านสเปซเก่าๆของตัวเองกับบันทึกในสมุดของตัวเอง
จนรู้สึกว่าจิงๆแล้วฉันเคยเป็นคนตลกมากแค่ไหน
แล้วฉันเปลี่ยนไปแค่ไหน…
 
 
 
ตอนแม่ไม่อยู่
พ่อก้อชอบพูดถึงแม่
ไม่ว่าจะเป็นการบ่น ว่า หรือเปรยแบบประโยคบอกเล่าขึ้นมาเฉยๆ
แต่ทั้งหมดก้อแปลว่าพ่อคิดถึงแม่นั่นแหละ
แม้ว่าตอนที่อยู่ด้วยกันจะคุยอะไรดีๆกันได้ไม่กี่คำ
มีเรื่องให้ต้องวีนกันตลอดเวลาก้อเหอะ
 
เค้าว่ากันว่าคนที่อยู่ด้วยกันไปนานๆ
ความรักน่ะมันไม่มีอยู่แล้ว
สิ่งที่เหลืออยู่ก้อคือความผูกพัน
คงเป็นเรื่องธรรมดา ที่คนที่อยู่ด้วยกันทุกวันมายี่สิบกว่าปี
จะรู้สึกว่าชีวิตมันขาดๆ เมื่ออีกคนไม่อยู่
ชีวิตคู่มันก้อแค่นี้แหละ
แก่ว่ะ 55
 
 
แม่กลับมาแล้ว
ฉันก้อพูดเป็นต่อยหอย
เล่าเรื่องชีวิตผิดพลาดคลาดเคลื่อนร้อยแปดพันอย่าง
 
แล้วอีกหนึ่งเปิดเทอมและอีกหนึ่งปิดเทอมก้อผ่านไป
อย่างรวดเร็ว
หลายร้อยแปดพันเรื่องราว..
  โปรเจคแลนที่มีคนมาช่วยสิบห้าคน อย่างกะทำทีสิส
  อ.โกสิตที่น่ารัก กับ อ.กนกที่น่ายักษ์
  ค่ายของเรา
  ชีวิตว่างๆของเรา
  ความรู้สึกของเรา
  รับน้องของเรา
ยังไม่เคยเขียนถึงรับน้องเลยนิ่!
 
 
 
อืมม รั บ น้ อ ง หรอ…
 
ฉันคิดไม่เหมือนเพื่อนๆหลายๆคน
แต่ฉันก้อไม่ค่อยได้แสดงความเห็นให้ใครรู้หรอก
เพราะไม่อยากอธิบายเพื่อต่อความยาว
 
สำหรับฉัน มันคือรับน้องที่ดีที่สุดของเรา
หลายๆอย่างที่ผิดพลาด และสายเกินไปที่จะป้องกันหรือแก้ไข
หลายๆเหตุผลที่ทำให้บางคนไม่อยากทำ
หลายๆเหตุการณ์ที่ทำให้ เพื่อน ต้องผิดใจกัน
หลายๆครั้งที่เหนื่อย ที่ท้อ
"มันคุ้มมั้ย???"
 
ไมรู้สิ
แค่ฉันได้เห็นน้องกอดกันร้องไห้ในวันที่พรุSTU77จุด
แค่ได้แอบอ่านบลอกน้องๆกับสิ่งที่เค้าได้จากรับน้อง
ฉันก้อว่ามันคุ้มแล้วนะ
เราได้น้องที่รักเรา
เราได้เพื่อน..
(ก้ออาจจะไม่ใช่ทุกคน แต่ทุกคนที่เดินข้างกันมาจนถึงวันนี้
ก้อคือคน)..ที่เรารัก
 
แล้วเราก้อได้ส่งทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ให้เรามา
พวกเรา คือคนที่รับมา รับมาร้อย เราก้อส่งต่อไปร้อย
ร้อยทั้งร้อยของพลังกายพลังใจที่เรามี
พวกเรา คือคนกลุ่มนั้น จงภูมิใจเถอะ
พวกเรา คือหนึ่งในขบวนมดตัวเล็กที่ส่งก้อนน้ำตาลนั้นต่อไป
แล้วน้อง ก้อคงจะมีซักกลุ่มนึง
ที่จะรับจากเรา แล้วส่งมันต่อไป
หวังไว้ว่าอย่างนั้น
เท่าที่เราได้ทั้งหมดนี่ เราก้อพอใจมากแล้ว

 
 
 
สุดท้าย ฉันระลึกเสมอว่าทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง
มีโลกอื่นที่ไม่ใช่คณะ
ไม่ใช่ว่าทุกคนจะให้คณะได้ทั้งชีวิตเหมือนกันหมด
ฉันเองก้อไม่ต่างกัน.
 
สู้ต่อไปกับเทอมใหม่
และกับละคอน
(ที่ฉันหวังเงียบๆคนเดียวว่ามันจะมีนะ)
เย่
สู้ๆ

About patchaparachaichour

cud42, landscape stu75, drawing, writing, thinking, dreaming, muddled thoughts, welcome to my world...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to ก่อนเปิดปีสามเทอมสอง(แล้วว่ะ)(แก่จังว่ะ)

  1. N AA oO says:

    สู้ต่อไป กับละคอนน้ะน้องกวาง =)

  2. Aom says:

    บ้านเงียบ.เหงา.อย่างนี้มึงติดวิธีเขียนแบบแม้วๆมาแล้วว่ะ แก้ไม่ได้แล้วไอกวาง

  3. เด็กหญิงมิ่งขวัญ says:

    เห็นด้วยกับอ๋อมนะ ห้าๆๆๆเราหวังว่าจะมีละคอนที่ดี เหมือนที่พี่เอ๋เคยบอกไว้ละคอนที่ดีที่คนทำ คือพวกเรามีความสุขไปด้วยกันเราหวังแบบนั้นจิงๆ แต่ความเป็นจิงมันคงเป็นไปได้ยากซักหน่อยหวังว่าจะได้ทำสเตจกับกวางนะแบบมีความสุขด้วย🙂

  4. Chavis says:

    กวางถ่ายทอดความรู้สึกเราได้เกือบทั้งหมดละล่ะ ขอบคุณที่ทำให้ความคิดมันเป็นรูปธรรมขึ้นมา เพราะเราไม่มีปัญญาทำ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s